نادی

چرا وردپرس؟

2009-08-27T01:38:00.000-07:00

به دليل برخي مشكلات فني از اين به بعد در وردپرس خواهم بود
تا بعد چه پيش آيد
آدرس جديد:

http://nadynady.wordpress.com

طعم نعنا

2009-08-18T22:02:00.001-07:00

نورا پيشخدمت يك اغذيه فروشي كوچك در محله قديمي شهري اروپايي است.
يك اغذيه فروشي لبناني كه توسط نورا و شوهرش اداره مي شود.
مغازه اي كوچك و تميز كه خيلي با سليقه چيده شده است.
با سه چهار ميز و شاخه اي گل بر روي هر ميز

روميزي ها به رنگ ارغواني با لبه هاي سفيد.
صندلي هاي لهستاني. كوچك تر و امروزي تر

بر روي شيشه ورودي مغازه به زبان عربي و انگليسي با خطي كه هر رهگذري بتواند آن را ببينيد نوشته شده است: "حلال"
خانه آنها كنار اغذيه فروشي قرار دارد.
حياطي زيبا و كوچك بين خانه و مغازه قرار دارد.
و يك باغچه با گلهاي كاغذي رنگارنگ.
دري شيشه اي اين دو محيط را از يكديگر جدا مي كند.دري كه اغلب باز است. شايد براي تكميل منظره اغذيه فروشي.
در جاي جاي مغازه و حياط –تا آنجا كه ديده مي شود- ذوق و سليقه نورا مشهود است.

و بوي عطرش... با هر گامي كه بر مي دارد

نورا زني است تيپيك يك زن لبناني: كمي بلند؛ آرايشي غليظ در چشم ها و اندامي زيبا و جذاب
در پيش بندي به رنگ آبي.
و يك گل سر كوچك سفيد به شكل ياس در گوشه موهايش
موهايي نه كوتاه ؛ نه بلند ؛ كمي حالت دار.
جاي كبودي بر گونه هايش كه مي تواند نشانه يك يا دو سيلي باشد و يا شايد دليلي ديگر.
اولي محتمل تر است.:چهره عبوس و عصباني شوهرش و نيز حالت رفتار نورا با شوهرش
احترامي آميخته با ترس

دختر و پسر جواني با خنده وارد مغازه مي شوند و بي خيال پشت ميزي مي نشينند.
نورا براي آنها منو مي آورد و دختر آب مي خواهد.
نورا با لبخند براي آنها يك پارچ شيشه اي كوچك آب مي آورد.
با شاخه اي نعنا درون آن.
آب با طعم نعنا!
زير چشمي دختر را نگاه مي كند. كه در واقع برانداز مي كند
دختر متوجه مي شود. كمي دست و پاي خود را جمع مي كند
مي داند كه درذهن نورا چه مي گذرد: نورا دوست دارد جاي او باشد.
سفارش را مي گيرد و به آشپزخانه مي رود.
و كمتر از بيست دقيقه بعد با دو سيني غذا بر مي گردد.در كنار هر بشقاب دو شاخه نعنا قرار دارد.
شوهر نورا پشت پيشخوان نشسته و بيرون را نگاه مي كند.
دختر و پسر غذايشان را با لذت تمام مي خورند و از نورا و دستپختش تعريف مي كنند.
و نورا مي خندد...هنگام خنده دو چال كوچك بر روي گونه هايش ايجاد مي شود.

درست كنار همان كبودي ها
دختر و پسر دست در دست يكديگر ؛ شاداب و خندان خداحافظي مي كنند و مي روند
و نورا آنها را با لبخند بدرقه مي كند.
شوهرش همچنان پشت پيشخوان نشسته است و بيرون را نگاه مي كند.

داستان هاي باور نكردني (2)

2009-08-10T02:38:00.000-07:00

مادر بزرگ هر وقت از موضوع یا رویدادی صحبت می کند؛ همیشه آرتیسته و هنرپیشه نقش اول خودش است.

دیگران اغلب نقش کمرنگی در ماجراها دارند.

حضورشان در روایت های مادر بزرگ یا برای پیشبرد داستان است و یا در خدمت اهداف عالیه مادربزرگ.

بیچاره پدربزرگ (خدا رحمتش کند) همیشه در این داستان ها و حکایت ها که گفته می شد؛ یا نقش چندانی نداشت یا نقش منفی بود.

دیگران هم که کلاً سیاهی لشکر بودند. پدربزرگ همیشه با لبخند کمرنگی به همه این ماجراها گوش می داد و هیچ اعتراضی نمی کرد. حتا گاهی مادر بزرگ از او می پرسید مگه نه آقا جون؟ و بیچاره پدر بزرگ ،تایید می کرد.

عشق پدر بزرگ به مادربزگ "عجیب" و یک طرفه بود.

با این همه مادر بزرگ دوست داشتنی ست . خوب حالا چهار تا تحریف کوچک هم در تاریخ بی اهمیت خانواده ما انجام دهد. چه ایرادی دارد؟ اصل داستان را که خودمان می دانیم.

حتا اگر درهنگام وقوع رویدادهایی که تعریف می کند، حضور نداشته ایم؛ تقریباً به راحتی می توانیم داستان اصلی را حدس بزنیم. نظر دیگران هم که اهمیتی ندارد. دارد؟

استانبول(1)

2009-08-05T02:30:00.000-07:00

هيچ فكر نمي كردم استانبول اينقدر ديدني باشد. ديدني هاي استانبول با پاريس برابري مي كند. شهري كاملاً توريستي كه همه مليت هاي دنيا را در آن مي بينيد. شهري كه بار ديگر در آن شادي ها را ديدم و پيدا كردم.

اگر قصد يك سفر مفرح به تركيه را داريد بايد قيد بعضي چيزها را بزنيد: نخستين آن آنتالياست. شهري ساحلي كه بيرون هتل هاي آن هيچ چيز جز ساحل و بيابان ندارد. همه چيز آن فقط درون هتل خلاصه مي شود. فريب تبليغ آژانس ها را نخوريد و قيد آنتاليا را بزنيد.

دوم آنكه به نيت خريد كردن نرويد. من شخصاً با يك كوله پشتي كوچك رفتم و با همان هم برگشتم. حيف است كه وقت گردش و تفريح را تماماً به چانه زدن و خريد كردن اختصاص دهيد. روز برگشتن وقتي "عليرضا" راهنماي سفر ما در هتل كوله و ساك من و دوستم را ديد از تعجب شاخ درآورده بود. هنگام برگشت در فرودگاه هم مسافران ايراني را ديدم كه با چهره هاي عرق كرده؛ چندين چمدان و ساك را به دنبال خود مي كشيدند.

و سوم آنكه وقتي به استانبول رسيديد قيد چند ده هزارتومان را بزنيد و از تورهاي گردشي يكروزه درون هتل ها (معمولاً كيوسكي براي تور درون هتل ها هست) يا تورهايي كه راهنماي ايراني به شما سفارش مي كند استفاده كنيد. اينطوري حساب كنيد كه كلي خرج كرديد تا اينجا اومديد حالا اين هم روش! مگر نيامديد براي گردش؟ با اين توضيح كه گردش هايي كه تورليدرهاي ايراني معرفي مي كنند نسبتاً ارزانتر هستند و اغلب همسفرانتان هم ايراني هستند و خوب اينطوري ممكن است احساس بهتري داشته باشين.

اگر يك بار ديگر به استانبول بروم قطعاً يك صندلي كوچك تاشو ميخرم و دو روز از صبح تا شب ساعت 2 شب درون خيابان "استقلال" نزديكي ميدان" تكسيم " گردش مي كنم و هرجا كه خسته شدم روي صندلي تاشو خودم مي شنيم. بنظرم بهترين جاي استانبول همين خيابان هست.

خياباني توريستي با سنگفرش كه تنها يك تراموا –دقيقاً مشابه آن كه در فيلم هاي هارولد لويد ديدين- در آن آمد و رفت مي كند. در دو سوي خيابان مغازهاي اغذيه فروشي و بار و مكان هاي تفريحي و خريد (قابل توجه مسافران چمداني!)و.... قرار دارد. اغلب برندهاي معروف (اغذيه و لباس فروشي)در همين خيابان هستند:برگر كينگ؛ كي اف سي؛ مك دونالد و آديداس؛ پوما؛ نايكي؛ ماوي جينز؛ ديزل و...

در فرعي هاي منتهي به آن هم همين داستان برقرار هست. مي توانيد نوازنده هاي پير و جوان را بصورت گروهي يا انفرادي ببينيد كه در گوشه كنار همين خيابان مشغول هنرآفريني هستند و همانجا هم سي دي كارشان را به شما مي فروشند. مراسم هاي محلي و حتا راهپيمايي هاي كوچك مسالمت آميز را در اين خيابان مي بينيد. به طور كلي هركس در استانبولي مي خواهد حرفي را بزند يا هنري از خود نشان دهد به اين خيابان مي آيد. خيابان استقلال يك بازار مكاره واقعيست.
ديسكوها بجاي قرارگيري در طبقه همكف يا زيرزمين ؛ اغلب در طبقات سوم يا چهارم قرار دارند. مي توانيد همانطور كه در اين خيابان قدم مي زنيد با نگاهي به بالا آنها را از ميان پنجره هاي باز تماشا كنيد و صداي موسيقي و جازشان را بشنويد.

ساختمان ها اغلب قديمي اما بهسازي شده هستند. و همه جا رنگ هاي شاد و زيبا و مهمتر از همه آنكه چهرها مثل ايران عبوس و جدي نيست. راحت و همراه با لبخند.

از ساعت 11 شب به بعد در فرعي هاي چسبيده به اين خيابان چيز جالبي را مي بينيد كه واقعاً ديدني ست: برخي مغازه هاي كوچك با تعطيل فعاليت فروش در ابتداي ورودي مغازه به اجراي موسيقي زنده مي پردازند. نوازنده ها اغلب جوان و تقريباً نيمه حرفه اي هستند كه موسيقي هاي روز را با همراهي صداي خوانندگان پسر و دختر اجرا مي كنند. در مقابل اين مغازه ها ميز و صندلي هاي كوچكي براي نشستن و پذيرايي وجود دارد و در كنار همين ميزها دختر و پسرهاي شادي را مي بينيد كه با حداقل هزينه به شادي و پايكوبي مشغول هستند.

جالبي اين قضيه آنست كه همه اين اتفاقات درون كوچه هايي به عرض سه تا چهارمتر اتفاق مي افتد. مي توانيد يك آبميوه سفارش بدهيد و يكي دو ساعتي آنجا بشينيد و ببينيد كه شادي كردن چقدر راحت و بي بهانه است. و........... صبح فرداي آن همان جوان ها را ببينيد كه با چه روحيه شاد و بشاشي به سر كار و شغل خود مي روند: بدون انباشت عقده در وجود و يا نمود آن در چهرهايشان.

استانبول از پاريس ديدني تر است. اين را به خاطر بسپاريد به شرط آنكه براي تفريح برويد نه خريد

مشایعت

2009-05-23T08:42:00.000-07:00

نیم ساعتی می شود که در اتاق انتظار مطب نشسته ام،. در حالی که وقت قبلی نیز داشته ام. متوجه می شوم که نیمی از مراجعه کنندگان وقت قبلی ندارند .

آرام از بغل دستی ام می پرسم: پس تعیین وقت برای چیست؟
آقایی که روبه رویم نشسته و سرش پایین است؛ بدون اینکه سرش را بالا بیاورد؛ بلند، طوری که همه بشنوند پاسخ می دهد:

کلاس کار
وارد اتاق دکتر می شوم. پس از شروع صحبت و رد و بدل شدن چند سوال و جواب کوتاه، سر خود را پایین می اندازد و تند و تند روی برگه نسخه چیزهایی می نویسد. به نظرم می رسد که به حرف هایم توجهی ندارد.
پس از پایان نوشتن نسخه را مهر کرده و به دستم می دهد

بعد. بلند می شود و به سمت درب خروجی می رود .درب را برای من باز می کند ؛ با لبخند و اشاره احترام آمیز دستانش، اصرار به مشایعت و بدرقه دارد!

نگاهی سریع به مراجعان اتاق انتظار می کند. شاید برای برآوردی تخمینی:

تا پایان روز چند نفر دیگر را می تواند "ویزیت" کند؟

این را در نگاهش می خوانم:

" 9نفر، وهر کدام از قرار: دانه ای پنج هزارتومان "

داستان های باور نکردنی 1

2009-02-26T05:31:00.000-08:00

بی خوابی

پدر بزرگ فراموشی گرفته بود.
به گمانم ؛این بهترین اتفاق پس از مرگ پسرش بود.

یک شب با دادو فریاد همه را صدا کرد.
-بیاین! بیاین!
همه سراسیمه به اتاقش وارد شدند.
پدربزرگ نیم خیز روی لبه تخت نشسته بود.
-چی شده آقا جان؟
-اینجا! اینجا!
با دستانش کنار تخت را نشان داد: اینجا ! اینجا !
-اینجا چی؟؟
-اینجا را باید بکنیم. چاه آب هست اینجا! برید طناب بیاورید.
فرزندان با ناباوری و لبخند نگاهش کردند .
-چیزی نیست آقا جان ! بگیر بخواب. خواب دیدی حتماً
-نه نه! بکنید اینجا رو.
-آقا جان حالت خوب نیست بگیر بخواب.
با خشم به فرزندان و نوه هایش نگاه می کرد.
ناباوری را در دیدگان فرزندانش می دید.. با خود اندیشید:
چرا این ها نمی فهمند؟ چرا فکر می کنند هذیان می گویم؟

پدربزرگ کوتاه نمی آمد .اما در نهایت لحظه ای بعد...

فرزندانش او را به آرامی در تخت خواباندند و "امیر" نوه کوچکتر او را نوازش کرد
هیچ اعتراضی نکرد.

ابهت ش پس از سال ها فرو ریخت...

آنقدر در حرفش راسخ بود؛ که اکنون که سال ها از آن ماجرا می گذرد؛ مطمئن هستم ؛ در دیدی دیگر، در بُعدی دیگر، در حالتی دیگر -در هرحالتی غیر از روند جاری - حق با او بود.
بدون تردید.

پدربزرگ هیچ وقت اشتباه نمی کرد.

.....
دوست داشتم برگردم به آن زمان.....
در مقابل نگاه آمیخته با دلسوزی فرزندان ،محکم و مطمئن، بروم کنار تخت، همراه با مکثی توام با آرامش، لبه قالی را کنار بزنم و در مقابل دیدگان حیرت زده آنان؛
چاه آب را، ....به همه نشان دهم.

افسانه هاي پاييزي 2

2009-02-12T07:54:00.000-08:00

آرام گرفت

پيامد هاي گردش زمين
يكي هم ولنتاين:
طعم گس تنهايي....
...
پيمايش راهي سخت
تا به امروز
اندكي صبر...
آرامش همين نزديكي هاست

......

سياحت نامه غرب؛ بخش چهارم

2009-02-07T06:17:00.000-08:00

لوور

نمی شود به پاریس بروی و "لوور" را نبیني.

....از ايستگاه مترو كه بالا مي روي، از كنار رود "سن " سردر مي آوري ؛ دقيقاً جايي كه " ژاور" بازرس لجوج داستان "بينوايان" خود كشي كرد. درست در سمت مقابل آن، ورودي لوور قرار دارد!.

تا قبل از دیدن لوور تصور یک موزه فوق مدرن را از آن داشتم. خوشبختانه لوور فوق مدرن نبود! و این اجازه را داشتم که با خیال راحت و از هرجای آن و حتا با فلاش، عکسبرداری کنم.

لوور پيشينه اي طولاني دارد. قلعه اي كه در طول زمان و به مرور به موزه تبديل شده ، و دایماً نیز گسترش یافته است. لوور در واقع" موزه اي درون موزه "ديگر است.

(اگر اشتباه نكنم لوور در زبان فرانسه معناي" گرگ" يا "خانه گرگ" مي دهد.)

میزان بازدیدکنندگان لوور به نحو سرسام آوری بالاست. بدون ترديد بازديد كنندگان يك ساعت لوور، با كل بازديد كنندگان تمام نقاط گردشگري ايران در يك هفته برابري مي كنند.

برای بازديد كنند ايراني، تالار ایران آن جالب تر و بيشتر مورد توجه است :
ماکت مفرغی" سیت شمی " يا "سيت شمشي" نشاندهنده آييني است كه در هنگام طلوع آفتاب برگزار می شود. (واژه امروزي"شمس" از شمش گرفته شده است).
علاوه بر اين ها؛ مجسمه ها و طلسم های مفرغی لرستان، نقش برجسته های عظیم سنگی، آجر های لعابدار شوش و ..... همه و همه آثاري هستند که سپیده دمان شروع تاریخ فرهنگ و هنر را از میان رودان(بین النهرین) نشان می دهند.

همیشه این تصور را داشتم که حیف از اینکه این آثار در لوور هستند و چرا نباید مثلاً در موزه ملی ایران باشند. اما پس از بازدید از لوور متوجه شدم که این آثار و اشیاء در جای بسیار مناسبی قرار دارند.

بدون شک ما بایستی بسیار سپاسگذار دولت فرانسه باشیم که آثار و اشیاء ایرانی را بخوبی نگهداری کرده و در معرض بازدید روزانه هزاران هزار علاقه مند قرار داده و مجانی تبلیغ فرهنگ گذشته ايران را می کنند. به هر حال اگر چه که مالکیت مادی این آثار به کشور فرانسه تعلق دارد اما در مالکیت معنوی این آثار تغییری که حاصل نمی شود ؛ می شود؟ *

با دیدن آثار زیبا و ارزشمند تاریخی ایران این سوال برایم پیش آمد که: ما چه نسبتی با پدید آورندگان و سازندگان این آثار داریم؟ بدون شک بسیار به بیراهه رفته ایم وگرنه روال منطقی پیشرفت و توسعه ، با آن چيزي كه اكنون هستيم ؛ فاصله بسياري دارد.

لوور موزه اي ست كه بازديد كامل از آن بدون اغراق پنج روززمان مي برد.

ورودي شيشه اي هرمي شكل موزه، كه در ساليان اخير و با طراحي يك معمار "چيني "به آن اضافه شده است نه تنها از اهميت تاريخي- هنري آن نكاسته است ؛ كه بر ابهت و زيبايي آن افزوده است .
و نكته قابل تامل آن است كه دولت فرانسه با آن پيشينه در هنر و معماري ،فارغ از تعصب و جانبداري هاي ملي گرايانه، طراحي بخش هاي جديد را به معماري آسيايي واگذار كرده است.

در لوور مسابقه بزرگي براي ديدن چندين اثر برجسته و معروف آن ، بين بازديدكنندگان وجود دارد: موناليزا و آفروديت از آن جمله اند و.... لحظه ديدن موناليزا، لحظه بزرگي است.

پي نوشت: همراهم درباره "سيت شمي" سوالي پرسيد. شروع به توضيح دادن كردم ؛ به ناگاه متوجه شدم كه ده دوازده نفر به دور ما جمع شده، و گوش مي كنند. نگاه كردم: همه ايراني بودند! و با حالتي آميخته از احترام ، افتخار و تعجب (باور كنيد! هر سه حالت با هم) گوش مي دادند....! اينان به دنبال چه چيزي هستند در اينجا؟
هويت ؟ يا چيزي دگر؟
نمي دانم
نمي دانم.....

*(اگر چه متوليان و صاحب نظران فرهنگ و هنر در اروپا بر اين عقيده هستند كه مالكيت معنوي هر اثر تاريخي متعلق به مردم تمام دنياست و آنچه در هر جاي دنيا ساخته و خلق شده ، مسير حركت و تكامل "انسان"- فارغ از هر عقيده و مرام -در طول تاريخ را نشان مي دهد. اين نظريه ، البته نگاه و نگرش كاملي است ؛ اما براي ما ، با آن خرده فرهنگ هاي رشد نيافته مان، باور "پلوراليسم" – حال از هر نوعش- كمي زود است. اگر چه كه گاهي شعارش را مي دهيم.)

افسانه هاي پاييزي 1

2009-02-03T06:11:00.000-08:00

غروب

هر روز صبح كه از خواب بيدار مي شوم ؛ از پنجره؛ بيرون را نگاه مي كنم

عجيب است...هيچ چيز تغيير نكرده است.

شهر به همان كثيفي گذشته است....

......

غروب ها حس بهتري دارم

عكس از: هري كالاهان

سینما پارادیزو

2009-01-20T04:48:00.000-08:00

سینمای شرکت نفت همیشه جدید ترین فیلم های روز را می آورد. فیلم ها قبل از اینکه به دیگر سینماهای کشور راه پیدا کند،ابتدا در سینماهای مناطق نفت خیز و به لطف کارکنان بخش فرهنگی شرکت نفت-که اغلب خارجی بودند- به نمایش در می امد.این سینما البته هفته ای یکی دو بار در هفته بیشتر اکران نداشت.

جدای این ها هفته ای یک بار در محله های کارگر نشین نیز برنامه پخش فیلم وجود داشت: دستگاه آپارات را با یک کامیون می آوردند و در یک میدانگاهی که همه بتوانند بنشینند و فیلم را ببینند،مستقر می کردند. آپاراتچی از همه می خواست که سکوت کنند و گرد و خاک نکنند، بچه ها جلوی چشم نباشند و اوهههههه ......! کلی ناز و ادا!
برخی روی زمین و برخی نیز بر روی صندلی های سبزرنگ تاشو( معروف به صندلی ارج) می نشستند و فیلم را می دیدند. دوره گردها هم قبل از شروع فیلم و در میان وقفه (که برای تعویض لامپ ذغالی پرژکتور الزامی بود) کاروکاسبی خودشان را داشتند. جمعیت با شادی های فیلم شاد می شدند و با غم های فیلم می گریستند.

پس از مدتی و با ساخت سالن سینما و سینمای تابستانی (سرباز) پخش فیلم محدود به همین دو سینما شد. اما سانس های پخش بیشتر شد.
و بچه ها برای دیدن برخی از فیلم ها یا باید با والدین خود می رفتند و یا آنکه از درخت و دیوار بالا می رفتند .....

و شبی فیلم اتللو پخش شد....
فردای آن روز همه جا صحبت از" اتللو" بود. سیاه پوستی که همسرش را به گمان خیانت به قتل می رساند.
..........

ننه! سینما فیلم اتللو رو گذاشتن. میگن خیلی قشنگه
ننه اتللو چی چیه؟ بشین درستو بخون همش پی یللی تللی هستی. سیمنما! همش دروغه
ننه ترو خدا بچه ها رو راه نمی دن میگن باید با پدرو مادرتون بیایید
منوچهر برادر کوچکتر هم شروع به خواهش کرد:
ننه پس کی ما رو می بری سینما؟ حالا که فیلم به این خوبی اومده ببر دیگه ما رو! میگن داستانش عشقیه ننه!
بسم الله گرگ ننه! (این تکیه کلام ننه در هنگام تعجب بود. به گمانم یعنی: گرگ بیابون نبیند!) هی بهت گفتم با این "بهمن" نرو از راه بدرت میکنه. اصلاً کی گفته سیمنما! خوبه؟ اینا همش می خوان شما رو از راه بدر کنند با این سیمنماشون!
و سرانجام ایرج برادر بزرگتر (تنها کسی که رگ خواب ننه تو دستش بود)
ننه ! راست می گن . بیا و شب جمعه ای دو قرون خرج یتیم هات کن. گناه داریم ها! فیلم قبلی هم همه بچه های محل رفتن دیدن جز ما سه تا یتیم! حتا مش گلاب هم قراره امشب بیاد سینما. مش گلابی که آب از دستش نمی چکه!
از کجا میدونی ننه؟؟
خودم شنیدم ظهری ،از بهمن شمس
......
ننه بیژن آخر سر رام شد که شب بچه ها رو ببره سینما
......
سالن جای سوزن انداختن نبود. حتا عده ای ایستاده فیلم را تماشا می کردند(بلیط ایستاده ها نصف قیمت بود)
ننه آن شب سخاوتمندی کرد و برای سه پسرش، دردانه های سابق مرحوم هادی بلیط خرید.(دخترها را نیاورده بود سینما، شاید که می خواست کسی چشمش به دختران هادی که ،برو رویی داشتند نیفتند. و شاید هم که... چشم و گوششان باز نشود.)
خودش هم کنجکاو بود که بداند این اتللو که میگن کی هست. چرا همسرش را کشته مرتیکه سیاه!
حالا که در جوانی بیوه شده بود با چندین بچه قدو نیم قد و چیزی از عشق نفهمیده بود. خودش هم کنجکاو بود ببیند ، چه جور فیلمی هست این فیلم عشقی!
......
همه کسانی که می شناختند آمده بودند
فرهنگی ها(معلمان) کراوات زده و همراه با خانواده هایشان، آقای مدیر مدرسه،رئیس پاسگاه، کارکنان خارجی شرکت نفت و حتا "آم جعفر" (عمو جعفر) پیرمرد قرقرو و بداخلاقی که از اجنبی ها متنفر بود.
فیلم شروع شد...
درست در وسط یکی از صحنه های سوزناک و عاطفی فیلم، جایی که اشک همه در آمده بود ، ننه بیژن با صدای بلند شروع به خندیدن کرد. آنقدر بلند که همه به این خانواده چپ،چپ نگاه می کردند .
-ننه بسه همه دارن نگاهمون میکنند
-هه هه هه..ننه نمیتونم آخه این آقاهه خیلی سیاهه!! قیافه اش خنده داره!
-ننه ترو خدا! آبرومونو بردی جلوی آقای مدیر،

فردا بچه ها تو مدرسه دست می گیرند برامون.

....نه... فایده ای نداشت. ایرج و بیژن و منوچهر، قید فیلم و تفریح آنشب را زدند .

یواشکی ، قبل از اینکه بیشتر از این دیده شوند،از سینما فرار کردند...

منبع تصویر : فتوبلاگ آبادان

جالب: سرعت اینترنت

2008-12-24T10:09:00.000-08:00

این سرعت اینترنت در ایران هم از آن داستان هاست (کدام داستان ها؟؟!)

در خبرها آمده بود که گیر کردن لنگریک کشتی در خلیج فارس به کابل های فیبر نوری ،باعث شده سرعت اینترنت در ایران با افت محسوسی مواجه شود .

( اگر اشتباه نکنم برای بار دوم است که چنین اتفاقی افتاده است .بگذریم موضوع جالبی برای گیر دادن و اعتراض نیست.)

با این حال ممکن است آیکون های نمایش دهنده کامپیوتر شما سرعت واقعی را به شما نشان ندهند.

می خواهید بدانید سرعت واقعی اینترنت شما چقدر است؟

از لینک زیراستفاده کنید. صفحه ای مانند شکل بالا ظاهر می شود.

سایت جالبی است که تنها با یک کلیک بر روی آیکون استارت در زمان کوتاهی سرعت آپلود ، دانلود ، پینگ و اتصال به اینترنت شما را اندازه گیری کرده و سپس مقدار میانگین (اورج) آن را به شما نشان می دهد.

اینجا را کلیک کنید

سیاحت نامه غرب؛ بخش سوم:پاریس پایتخت هنر دنیا

2008-12-12T09:45:00.000-08:00

پاریس : شهری که در عین مدرن بودن ،خیلی نشانه های مدرنیته را در آن مشاهده نمی کنید. (دبی از خیلی از شهرهای اروپا مدرن تر است اما مطمئناً پس از خرید از سیتی سنتر و چند بنجل فروشی دیگر متوجه می شوید که هیچ چیز برای ارائه ندارد. نه معماری ، نه هویت ، و نه هیچ چیز دیگر و خیلی زود خسته می شوید.)

پاریس شهری است که بسیار شبیه تهران است. شانزه لیزه شبیه ولیعصر؛ و کاخ دادگستری پاریس شبیه کاخ دادگستری میدان ارک تهران. با این تفاوت که کاخ دادگستری پاریس واقعاً تاریخی و قدیمی هست اما کاخ دادگستری تهران سی ، چهل سال قبل ساخته شده است. در دوسوی هر خیابان ردیف های درخت چنار را می بینید که بیش از پیش فضای شهر تهران را تداعی می کند و البته ساختمان های قدیمی دود گرفته.

ظاهراً طراحان و معماران دوره پهلوی به عقاید و نظریات "هوسمان" معمار و شهردار قرن نوزدهم پاریس خیلی علاقه داشته اند.
پاریس شهریست که از هرچهار نفر که در خیابان هایش می بینید فقط یکی اشان فرانسویست و آن سه تای دیگر خارجی هستند: یکی الجزایری یا آفریقایی و دو توریست که یکی اشان قطعاً چینی هست !
پاریس خود تماماً یک موزه است. کافی شاپ های فراوان که بساط خود را تا کنار خیابان ها پهن کرده اند. دکه های کتاب فروشی قدیمی کنار رود سن. و دختر؛پسرهای شاداب پاریسی که اغلب در حال کشیدن سیگار و گپ و گفت هستند.
مترو با هیجده خط متقاطع و شبیه تارعنکبوت ؛ قدیمی و دوست داشتنی( شخصاً در هر محیطی که همه چیز مدرن و نو باشد خیلی زود خسته شده و احساس غربت می کنم) واگن های قدیمی و رنگ و رو رفته. و ایستگاه هایی که فاضلاب پاریس در فیلم بی نوایان را به یاد شما می آورد!!.

شهری مملو از هنرمندان بی کار

شهر لوور ، موزه ای که بازدید کامل از آن به حداقل پنج روز زمان نیاز دارد.(درباره لوور یک پست جداگانه می نویسم)
شهری که در آن شکل جدیدی از استعمار را می یابید: پاریس به اشغال افریقایی ها و عرب ها درآمده است. بدون جنگ و خونریزی.
ملت فرانسه چه تاوانی بابت سال هایی که چند کشور افریقایی را به عنوان مستعمره داشته اند؛ می دهند. در حالی که فرانسوی ها چندان تمایلی به تشکیل خانواده و بچه دار شدن نشان نمی دهند؛ این مهاجران هستند که تمایل زیادی به ازدیاد نسل دارند و گاه تا نیم جین فرزند ؛ و جالب آنکه در اروپا بسیار تمایل به وصلت با این مهاجران دارند. به دلایلی عجیب و جالب تر آنکه نوعی برده داری مدرن نیز مشاهده می شود:
یک مرد اروپایی با سن بالا که با یک دختر کم سن و سال افریقایی ازدواج کرده است و برعکس: یک زن مسن اروپایی با یک مرد جوان افریقایی.

با این روند احتمالاً در بیست سال آینده فرانسوی ها را با لب های کلفت و اندام هایی درشت خواهیم دید و دیگر از آن ظرافتی که در آلن دلون؛ ژولیت بینوش و آلیزی می دیدیم هیچ خبری نخواهد بود.
هنگامی که با قطار های" ته جه وه " (قطار های پر سرعتی که سرتاسر اروپا را بهم وصل کرده اند)مسیر مول هاووس تا پاریس را طی می کردم متوجه شدم که بخش زیادی از اقتصاد این کشور کشاورزی است و چقدر بکر و دست نخورده و زیبا
تاکستان های بی شمار انگور (تنها میوه ای در اروپا که خوشمزه تر از میوه های مشابه ایرانیست؛ مابقی میوه هایشان بی مزه هست) و زمین های زراعی فراوان.
.......
و البته شانزه لیزه که مطابق با همان ترانه معروف فرانسوی (جو داسین ؛ترانه اوه شانزه لیزه!) در هر ساعت از روز و شب که بروید همه مغازه ها باز هستند و خیابان شلوغ.

و نکته جالب تر وازه های فرانسوی که به گوش ما آشناست: مترو ؛ بلیط و...
........

پاریس واقعاً دیدنیست...

سیاحت نامه غرب، بخش دوم: فرایبورگ

2008-11-28T07:53:00.000-08:00

کلیسای" دووم" ، doom(به فارسی:همان" گنبد" خودمان) با معماری خاص و زیبای گوتیک در بخش تاریخی فرایبورگ هر علاقمندی را به خود جلب می کند.

کلیسایی با طاق های نوک تیز(معماری گوتیک) و نقاشی های استین گلاس * ابهت و وقار خاصی دارد.

موضوع تمامی آنها نیز داستان های انجیل و مذهبی بود . نقاشی های استین گلاس به نحوی در دیوارها قرار دارند تا ضمن روشن کردن فضای کلیسا ، با نورهای رنگی فضا را زیبا تر نشان دهند.

گویا در گذشته اعتقادات خاصی در باره نحوه روشنایی درون کلیساها داشته اند و برای همین نورگیرهای استین گلاس زیادی در گرداگرد کلیسا دیده می شود . علاوه بر آن اعتقاد بر این بوده است که اگر کار ساخت یک کلیسا به پایان برسد ؛ پایان دنیا نیز فرا خواهد رسید؛ لذا کار ساخت و تکمیل یک کلیسا همیشه ادامه داشته است .البته برای کلیسای "دووم" تقریباً چنین اتفاقی افتاد و آن زمانی بود که در جریان جنگ دوم جهانی مورد حمله بمب افکن های انگلیسی قرار گرفت. خوشبختانه قبل از وقوع حمله، نقاشی های استین گلاس آن را از بدنه کلیسا خارج ساخته و به جای امنی منتقل کرده بودند. با این همه بخش هایی از کلیسا دچار آسیب های جدی شد که بعدها مورد مرمت و بازسازی قرار گرفت. (در زمان بازدید نیز کماکان چند متخصص مشغول بازسازی بخش هایی از کلیسا بودند و به عبارت دیگر از ترس پایان دنیا کار ساخت و تکمیل کلیسا همچنان ادامه داشت ! ).

از دیگر دیدنی های کلیسای" دووم" مجسمه های سنگی فراوان آن در حالت های عجیب (عریان، وحشتزده و یا با خنده های شیطانی) در نماهای خارجی آن بود. همچنین ارگ لوله ای بسیار بزرگ کلیسا با اندازه ای بسیار بزرگ (حدود 3متر در 4متر) و از جنس فلز نیز بسیار دیدنی بود. در طبقات بالا تر چندین زنگ و ناقوس با ابعاد بسیار بزرگ و وزن زیاد قرار داشت. (وزن یکی از آنها حدود 1750 کیلو گرم بود)

هسته مرکزی شهر جالب ترین و زیبا ترین بخش شهر بود. برخلاف شهرهای ما که بخش های قدیمی شهر عموماً جزو مناطق خوب شهر به حساب نمی آیند، در فرایبورگ هسته مرکزی شهر در واقع بخش قدیمی شهر است . خانه های این مناطق بهای بسیار بالایی دارند. بر روی برخی ساختمان ها نام فامیل صاحب خانه به همراه تاریخ ساخت خانه حک شده بود مثلاً "ولف 1425" بدین معنا که خانواده "ولف" ها از آن تاریخ تا به امروز در این منزل ساکن هستند (ظاهراً یکی از مصادیق فخر فروشی همین است؛ همچنان که در سویس پلاک های چهار رقمی محدودی برای اتوموبیل ها هست که جمع آوری نشده اند و خانواده های اشرافی از این پلاک ها برای ماشین های مدل بالایشان استفاده میکنند و گاه این پلاک ها با رقم های نجومی خریدوفروش می شود.)

با تمعهیداتی جالب تراموا به مناطق مرکزی و قدیمی شهر رفت و آمد می کند و در عوض اتومبیل ها نمی توانند وارد این بخش شهر شوند. کف تمام خیابان ها نیز، سنگ فرش شده بود. (خوشبختانه در برخی شهر های ایران نیز چنین کاری در حال انجام است به عنوان مثال:سنگفرش گردن خیابان باغ سپه سالار در تهران و منطقه جلفا اصفهان شامل خیابان های خاقانی،سنگتراشان و اطراف کلیسای وانک) برپایی بازارهای محلی و سنتی در این مناطق نیز از دیگر دیدنی ها بود.

نکته جالب دیگر اینکه به ندرت کسی متوجه می شد که اهل کدام کشور هستی و اغلب ایرانی ها را با ایتالیایی ها و یونانی ها اشتباه می گیرند(تصور آنها از ایرانی ها آدم های اخمو،بدقواره، زشت و ..هست حالا چرا خدا داند!) اما من با یک نکته کلیدی که همراهم به من یاد داد خیلی راحت و تا انتهای سفر می توانستم ایرانی ها را از سایر ملیت ها خیلی زود تشخیص دهم.

نکته جالبی بود: تو چهره ایرانی ها می شد اثر فخر و غرور را مشاهد کرد. کمی ژست یا هر چیز دیگری که به هر حال طبیعی نبود. در مقایسه با دیگر ملیت ها که بی خیال و آرام به کار خودشان مشغول بودند.....

*نقاشی استین گلاس(stain glass):نوعی نقاشی روی شیشه که در آن با استفاده از رنگ های شفاف روی سطوح شیشه ها نقاشی و تزیین میشود و سپس قطعات شیشه در کوره پخته می شوند ودر پایان به مانند موزاییک این شیشه های رنگی در نمای ساختمان کار گذاشته می شوند

سیاحت نامه غرب، بخش نخست:شب جاهلان

2008-11-21T10:51:00.000-08:00

.....هنگام گشت و گذار و عکاسی در یکی از محله های قدیمی شهر" کنستانت" دختر خانم جوانی را دیدم که تکه کاغذی را به پشت و روی لباسش چسبانده بود. یک توری کوچک روی سرش کشیده بود؛ در حالی که یک کامیون اسباب بازی را با نخ به دنبال خودش می کشید. درون کامیون پر بود از کیک و شکلات و تنقلات و یک قلک. در دست دیگرش وسیله ای بود که با آن گرد و خاک را از روی پرده ها و .. می تکانند(گردگیر؟؟) و با این گردگیر روی لباس عابران می کشید و سپس تکه ای شیرینی به آنها تعارف می کرد و بلافاصله قلکی را جلوی آنها می گرفت تا درون آن سکه ای بیاندازند. به همراه دختر چند تن از دوستان دیگرش نیز همراه بودند که در اجرای شیطنت ها او را همراهی می کردند.

چند لحظه به حرکات آنها نگاه کردم. به سرو وضع و حالت شادابی که داشتند نمی آمد که دیوانه باشند. از همراهم که به زبان آلمانی آشنا بود پرسیدم : روی تکه کاغذ روی لباس دختر چه نوشته شده؟

کمی دقت کرد وگفت: نوشته امروز آخرین روز آزادیم هست! و در ادامه توضیح داد که یعنی امروز آخرین روز مجردی این دختر خانم هست.

ظاهراً فردای آن روز آغاز زندگی مشترک او و نامزدش بود. چقدر جالب که اینطور بی خیال داشت آخرین تفریح دوران مجردیش را انجام می داد. یادم افتاد که در کشور خودمان روزهای آخر قبل از ازدواج، بیشتر با استرس و تشنج و اضطراب همراه است تا خوشی و سرمستی. به نظرم در ایران یک چنین مراسم مشابهی-البته فقط برای آقایان- نیز قبلاً وجود داشته است که اگر اشتباه نکنم به آن" شب جاهلان" می گفتند.( دوست های دوران مجردی داماد شب آخر جایی با هم جمع می شده اند و کمی خوشگذرانی می کرده اند.)

در زاویه ای که مرا نبینند ایستادم و چند عکس از آنها گرفتم. صدای شاتر زدن سومین عکس را شنید و بلافاصله به سویم برگشت و لبخندی زد و قلکش را دراز کرد: حالا که عکس گرفتی باید کمک کنی!

یک سکه پنجاه سنتی انداختم درون قلکش. دوباره خندید و از درون کامیون اسباب بازی تکه ای کیک درآورد و تعارف کرد. با گردگیر کمی غبار لباس هایم را تکاند! و چند ضربه زد و لبخند زنان به سوی پیرمرد رهگذری رفت و مشغول سر به سرگذاشتن او شد.....

پی نوشت: هرچی فکر کردم که چه جور نتیجه اخلاقی باید از این حکایت گرفت، چیزی بخاطرم نرسید. اصلاً این همه نتیجه اخلاقی تو زندگی گرفتیم، آخرش کجا رو گرفتیم؟ گاهی فقط باید شاد بود تو زندگی (این هم نتیجه اخلاقی!)

كنجكاوي

2008-11-10T12:28:00.000-08:00

تا همين ده-بيست سال پيش وقتي به يكي از روستاهاي ايران مي رفتي مردم صميمي و با صفايي را مي ديدي ....( نه ! نمي خواهم درباره صميميت و صفاي روستايي ها بنويسم ) که بخاطر نداشتن تفريحات و سرگرمي در اوقات فراغت ؛ تجسس و سركشي در زندگي ديگران يكي از تفريحات و دلمشغولي اشان بود.
"محمد رضا" پسر "كربلايي احمد" مي دانست كه در خانه "گلين خانم" دار قالي برپاست؛ كه تا نصفه رسيده ؛ و" جواد آقا شيره اي" - همان كه دو دختر ترشيده دم بخت دارد- كل ثروتشان را با يك سوزن كوچك از درون حقه وافور عبور مي دهد.!!!
گاو" احمد آقا " مدتي است كه از شير افتاده و قرار است سلاخ بياورند خلاصش كنند. "عباس" پسر "كل اسماعيل" با بيست و هفت سال سن هنوز از سوسك مي ترسد!! و.....

عصرها مردها در قهوخانه گرد هم جمع مي شدند و در حالي كه كلاهشان را يك وري روي سر قرار داده بودند؛ سرشان را به جبران كجي كلاه شان؛ اندكي خم نگه مي داشتند تا كلاه اشان صاف به نظر بياييد!!! پك به قليان يا چپقشان مي زدند و درباره جزيي ترين و خصوصي ترين مسايل ديگراني كه در جمع حاضر نبودند؛ اظهار نظر مي كردند.

زن ها نيز در جمع عصرانه خود چنين حكايتي داشتند. كه البته با توجه به طبع زنانه اشان به مسايل دقيق تري! نيز مي پرداختند: اينكه "عباس آقا" کشک ساب! (شوهر اشرف خانم ) ، زیر سرش بلند شده است. و "عشرت خانم" –همان كه سر سه تا شوهر را خورده- دماغش شبيه كلنگ است!!!

خرده اي بر رفتار آنان نبوده و نيست كه اين مربوط به امروز نيست و در ظرف مكان و زمان گذشته ها قابل درك است در عصر نبود تلويزيون و ديگر سرگرمي هاي رايج امروز و اينكه به هر حال آنان مثل ما فرصت خواندن ده - دوازده كلاس و درس تعليمات اجتماعي را نداشتند.(راستي كدام تعليمات اجتماعي؟؟!)

در مهاجرت روستاييان از محلات و ده ها به شهرها؛ اين گونه خرده فرهنگ ها نيز با خود به درون شهر ها مي آمد و البته به تدريج كم رنگ تر مي شد چرا كه دلمشغولي هاي شهر اجازه چنين رفتارهايي را به آنان نمي داد. روستايي ها نيز با تحولات اجتماعي كه اندك اندك اتفاق افتاد؛ اين خلقايت را به باد فراموشي سپردند به تدريج.

با اين همه جاي تعجب است كه چگونه اين فرهنگ در ذات برخي برجاي مانده است هنوز . گويي كه نهادينه شده است در وجودشان و يا شايد كه در سايه اين كنجكاوي ها ، بد گويي ها و فرافكني ها ؛ زشتيهاي وجودشان را پنهان مي كنند. براستي كداميك؟؟؟

پي نوشت: بدون ترديد روستاييان هزاران خصلت نيكوي دگر دارند و البته اين تحليل كه چنين خلقاياتي از روستا ها آمده است از من نيست كه از جايي برگرفته ام آن را. و يادآوري اين نكته كه تا هفتاد سال پيش شهرهاي ايران تفاوت چنداني با روستا نداشت.

استودان سدلک (sedlec ossuary)

2008-09-22T12:28:00.000-07:00

استودان تشکیل شده از دو واژه استو(استخوان) و دان (محل، مکان) اشاره به مکانی دارد که استخوان های مردگان در آن نگهداری می شود. در استان فارس می توان چندین استودان را یافت که در دل صخره ها برای نگهداری استخوان شاهان ساخته شده است . همچنین در گذشته برخی زرتشتیان استخوان مردگان خود را در خمره هایی نگهداری می کرده اند که می توان با اندکی اغماض آنها را نیز نوعی استودان دانست.

اما استودان سدلک هیچ شباهتی به استودان های معمولی ندارد .

در هفتاد کیلومتری شهر پراگ در جمهوری چک در نزدیکی شهر "کوتنا هورا" گورستان وسیعی قرار دارد که در میان آن کلیسای کوچکی ساخته شده است.

در قرن دوازدهم میلادی راهبی با خود مقداری خاک از سرزمین های مقدس آورده و بر روی این گورستان پاشیده بود. به همین سبب در باور عموم مردم این گورستان از اهمیت و قداست زیادی برخوردار شده و لذا افراد زیادی تمایل داشته اند که پس از مرگ در گورستان سدلک به خاک سپرده شوند.

با بالا رفتن تعداد متقاضیان و پرشدن گورستان، تصمیم گرفته می شود که گورهای قدیمی تخلیه شوند تا بتوانند مردگان جدید را به خاک بسپارند. با ادامه این روند تعداد بسیار زیادی استخوان بر روی دست متولیان باقی می ماند که در نهایت با توصیه و ابتکار" دوک شووارتزنبرگ" ؛ منبت کاری محلی استخدام می شود تا کلیسای کوچک را با استفاده از استخوان های باقی مانده تزیین کند. تخمین زده می شود که او از چهل تا هفتاد هزار استخوان(کامل یا ناقص) جهت تزیین و آرایش کلیسا استفاده نموده است.

نتیجه کار این هنرمند ایجاد فضایی عجیب و رعب آور شده که به عنوان یکی از کلیساهای استثنایی روزانه مورد بازدید بسیاری قرار می گیرد.

(برای مشاهده بهتر عکس ها روی آن ها کلیک کنید)

منبع: ویکی پدیا

می توانید مطلب اصلی را نیز در اینجا ببینید

افسانه شخصي

2008-09-03T11:36:00.000-07:00

"اين گونه مشكلات فقط براي ديگران رخ مي دهد نه من. چون من با ديگران تفاوت دارم"

آيا شما هم چنين طرز تفكري داريد؟
در سال 1967" دي. الكايند" روان شناس؛ از اصطلاح "افسانه شخصي" براي توصيف اشخاصي كه نگاهي خودمحورانه به دنيا و اطراف دارند استفاده كرد.

كساني كه افسانه شخصي دارند؛ چون گمان مي كنند كه منحصر به فرد هستند ؛حاضر نيستند از تجربيات ديگران استفاده كنند و با زير پا گذاشتن قانون هاي عرفي و اجتماعي و زير پا گذاشتن قواعد براي خود و ديگران مشكلات زيادي ايجاد مي كنند.

بنا بر اين نظر كساني كه چنين تفكر يا ديدگاهي دارند فكر مي كنند مرگ ؛ تصادف و يا هر نوع اتفاق ناخوشايند ديگر براي ديگران اتفاق مي افتد نه آنها. چون آنها ويژه هستند و در دنيا يگانه . و لذا قانون هاي طبيعي در مورد آنان اجرا نمي شود.

بر اساس نظر متخصصين روان شناسي اين نوع طرز تفكر در كودكي امري عجيب نيست و ممكن است حتا تا دوران نوجواني و جواني نيزادامه يابد. اما با اين حال ادامه آن در سنين بالاتر مي تواند خطرناك باشد .

كساني كه قانون را زير پا مي گذارند؛ افراد خودخواه؛ افرادي كه دايماً با اطرافيان خود مشكل دارند و بلاخره جنايت كاران از جمله كساني هستند كه احتمالاً چنين طرز تفكري را دارا هستند. اگرچه كه معناي اين تحليل آن نيست كه تمام اشخاصي كه مشكل "افسانه شخصي " دارند؛ انسان هاي خطرناكي هستند.

بر اين اساس پرسش هايي مثل اينكه :چطوري كسي دست به قتل ميزند و يا اينكه چرا برخي از اتفاقات درس عبرت نمي گيرند و پرسش هاي ديگري از اين دست ؛پاسخي –هرچند مبهم- مي يابند.

پي نوشت: دوست ندارم تحليل هاي بالا را كه البته بيشتر آنها حاصل تحقيق و كار علمي پژوهشگران روانشناس هست تحريف و يا مصادره به مطلوب كنم .با اين حال سالهاست من و دوستانم اصطلاح ديگري بكار مي بريم كه هم " حق مطلب" را در مورد شخص مورد نظر ادا مي كند و هم آنكه كاملتر و فراگيرتر! از اصطلاح "افسانه شخصي" است و اما آن اصطلاح:

خود دهن سرويس پنداري مزمن!
(و البته گاهي اوقات حاد)

نجواهاي نامفهوم

2008-08-30T11:20:00.000-07:00

هوا نه تاريك و نه روشن ؛ابتداي غروب بود.
لباس هايش كثيف بود و كهنه. لباس كارش نبود كه رخت زندگيش بود. لباسي كه با آن مي خورد و مي خوابيد و بيدار مي شد؛ و زندگي مي كرد. كيسه اي انباشته بر دوش و با چشماني جستجوگر كه اطراف را مي كاويد.

صبح تا غروب از روي زمين پلاستيك هاي كهنه و مواد قابل بازيافت را جمع مي كرد. او را بيشتر از اين نمي شناختم چون همان يك بار او را ديدم و ديگر هرگز او را نديدم. همين ها را هم كه گفتم از روي حدس و گمان بود. مي توان بيشتر از اين ها هم خيال را رها كرد و نوشت: معتاد بود . طرد شده خانواده بود ......

آنچه او را مهم كرد نه زندگيش كه مرگش بود. درست هنگامي كه به سر خيابان رسيد تكه پلاستيك بزرگي را ديد و ناگهان با خوشحالي از پياده رو به درون خيابان پريد.
بي آنكه سرش را بلند كند و خيابان را ببيند: كاميوني كه با سرعت به درون خيابان پيچيد....
بخشي از سرش به زير چرخ عقب كاميون رفت و راننده كاميون به سرعت فرار كرد.
.......
بر كف خيابان افتاده بود و جان مي داد. بر خلاف آنچه در فيلم ها ديده ايم و ديده ايد؛ نبود- كه ضربه اي بخورد و يا تيري و بلافاصله بي حركت بر روي زمين بيافتد- نه ...

نه..... آنطور نبود. مرگ او نيم ساعتي طول كشيد.
رهگذران رد مي شدند و نگاهي از سر تاسف و همين.
خانمي جوان كه هنوز مرگ برايش عادي نشده بود؛ بالاي سر او نشسته و با چشماني پر اشك سعي مي كرد كاري انجام دهد.
مرد سعي مي كرد كه چيزي بگويد اما نتوانست و .... تمام.
.......
به سمت خانه حركت كردم و به خانه رسيدم. مي خواستم زنگ بزنم اما مكثي كردم. حالم خوش نبود. چند دقيقه اي مقابل ورودي نشستم. چند جوان ورزشكار با گرمكن هايي ورزشي زيبا ؛يكدست و يكرنگ ؛ از سمت پايين خيابان به حالت نرم به سمت بالاي خيابان مي دويدند و چيزهايي محو مي گفتند و مي خنديدند.
نزديك تر كه شدند گفتگو ها واضح تر شد:
- يارو رو ديدي؟
- آره ! نصف سرش باز شده بود...
و خنده كنان ؛ آرام و نرم در حال دويدن دور شدند....

پي نوشت:

اين داستاني عاميانه نبود ؛ روايتي واقعي از يك غروب پايتخت بود.

رستگاری در چند ثانیه

2008-08-24T09:51:00.000-07:00

گوشی موبایل: دینگ دینگ!

با شوق گوشی موبایل رو بر می داری و اس ام اس رو می خوانی....
بازهم یکی دیگر از آن اس ام اس ها درباره عرفان و درس های زندگی و رستگاری و.....
این در حالی ست که ما (یعنی من وشما) از تمام این چیزها به دوریم می دانید چرا؟

مردم "اغلب" از چیزی دم می زنند که ندارند.

توضیح اضافه :آن "اغلب "برای این است که بتوانم خودم را یک جوری مستثناء کنم .

تعطيلات تابستان خود را چگونه گذرانديد (قسمت اول)

2008-08-19T03:46:00.000-07:00

تعطيلات نيمه شعبان به دو مجلس جشن عروسي دعوت بودم و البته طبق معمول هيچ علاقه اي هم به رفتن نداشتم و خودم را آماده كرده بودم كه در اين تعطيلات حداقل 24قسمت ديگر سريال لاست رو ببينم . مناسبات فاميلي و رعايت احترام بزرگان فاميل و ديگر موارد از اين دست! اجازه نداد كه اين كار را انجام دهم و نهايتاً هردو جشن را رفتم و تعطيلاتم مبدل به عزا شد.
جشن اول كه در يكي از باغ –رستوران هاي اوشان برگزار مي شد ؛ در واقع بالماسكه اي بود كه همزمان شوي لباس هم در آن برگذار مي شد! واقعاً جالب بود ديدن اين چهره ها و لباس ها و ديدن آدم هايي كه ظاهراً از همه دلخوشي هاي دنيا فقط همين شركت در جشن برايشان باقي مانده است. تحمل سر و صداي بلند و گوش خراش اركستر واقعاً كار طاقت فرسايي بود و بجز نوجوان هاي فاميل كه در ميان رگبار صدا و نور مشغول انجام حركات موزون بودند ؛ ديگران با لبخندي نظاره مي كردند و تحمل .
خوشبختانه در باغ همين مجلس تخت هايي با قليان هاي چاق شده همراه با چاي بود كه باعث شده بود اغلب ميهمانان به اين قسمت بيايند. بدك نبود مبنا را بر اين گذاشتم كه به يك باغ-سفره خانه سنتي آمدم و با اين تصور خوش گذشت.
مجلس فرداي آن روز جالب تر و با يك سورپريز ويژه همراه بود: چون سالن برگزاري مراسم متعلق به يكي از سازمان هاي دولتي بود نحوه برگزاري جشن هم به انتخاب خودشان بود نمي توانيد حدس بزنيد كه چه برنامه اي بود. مجلس مولودي خواني و شادي هاي مذهبي توسط دو مداح فوق العاده بد صدا كه به نوبت مي خواندند و وقتي اوج مي گرفتند صدايشان چيزي شبيه نعره زدن بود. در جلوي سالن فضاي سبزي بود كه وقتي براي كشيدن سيگار به آنجا رفتم ديدم اغلب مهمانان از سر و صداي سالن بيرون آمده اند و مشغول گپ و گفت هستند. خيلي خوش گذشت

نتيجه گيري: كلاً خيلي خوش گذشت !

تواضع

2008-08-07T22:14:00.000-07:00

تواضع در فرهنگ ايراني جاي بسيار مهمي دارد چندان كه در متون كهن به كرات مطالب و حكايت هايي پيرامون آن نوشته شده است
حتما داستان آن شيخ را شنيده ايد كه در هنگام درس خود به مريدانش براي اثبات برتري ميزان دانايي و علم خود در مقايسه با شيخ ديگري كه ظاهراً رقيب او بوده از مقياس فيل و پشه استفاده كرده بود و خود را برتر از رقيبش دانسته بود
اين خبر بر شيخ رقيب بردند و ايشان نيز فرمودند: به فلاني خبر دهيد كه ما اصلاً در ميان نيستيم(وجود نداريم) و آن پشه نيز شما هستيد!
از اين قبيل داستان ها و حكايت ها حتما زياد شنيده و يا خوانده ايد اما شايد جالب ترين نظر را در اين باب حضرت نيچه بيان كرده اند كه:

تواضع بزرگ ترين ريا است

به معناي ديگر ايشان فرموده اند كه وقتي كسي زيادي تواضع ميكند در واقع مي خواهد به اطرافيان نشان دهد كه چقدر آدم بزرگي بوده كه حاضر شده در مقابل اين بوزينگان!! (اين كلمه را من نمي گويم بلكه اين كلمه در ذهن حضرت متواضع حلول نموده)خود را تا اين حد پايين بياورد و كوچك نشان دهد
در عصر حاضر هم از اينگونه جملات زياد ميشنويم:
نوكريم!
چاكريم!
مخلصيم قربان! (تواضع ضرب در تواضع)
غلومتيم!( احتمالاً منظور همان غلام هست با اندكي اخلاص بيشتر)
و در سطح بالاتر:
نمك پرورده هستيم (منظور اصلي گوينده كه پوشيده مي ماند: شما سگ كي باشيد!!!)
و الخ

نتيجه گيري: هنر نزد ايرانيان است و بس (نوع هنر را خودتان مشخص فرماييد بي زحمت!)

نتيجه گيري شماره دو: طوطيان خيلي شكر خوردند زين قند پارسي كه به بنگاله مي رود!!!!

مهاجرت

2008-08-07T05:22:00.000-07:00

روياي زندگي در خارج از ايران از جمله روياهايي ست كه در ذهن بسياري مي گذرد و اغلب با اين پرسش كليدي مواجه هستند
رفتن يا ماندن
تا كنون با دوستان زيادي پيرامون آن به بحث و تبادل نظر پرداخته ام و البته كمتر به نتايج مشترك رسيده ايم
از ميان آن دوستان اكثريت به حكم اجبار و شايد هم دلبستگي به وطن و يا عاشقي و باقي قضايا در اين ديار ماندگار شده اند و تني چند نيز از اين كشور رفته اند كه برخي از آنان چون رضا و امير عزيز از جمله خوانندگان اين سطرها هستند و اميدوارم كه با بيان نظرات خود مرا در اين پست ياري كنند
در اين پست سعي و تلاش ام بر اين اساس استوار خواهد بود كه بجاي نق زدن و يا نوشته هاي نوستالوژيك آنچه را كه خود ديده ام و لمس كرده ام و يا شنيده ام بيان كنم
اولين پاسخ آن است كه هر كسي به فراخور شخصيت و احوالات خود بايد برود و ببيند و چه بهتر كه براي مدتي زندگي در آن فضا ها را تجربه كند چه آنكه مهمترين مسئله ها از ديدگاه من چگونگي رفتن نيست بلكه چگونگي ماندن و مسئله تطابق با محيط و فرهنگ است بحث دوري از اقوام و آشنايان و دوستان را حتما بارها و بارها و بارها شنيده ايد لذا در اينباره سخني به ميان نمي آورم كه اطاله كلام است فقط

مهمتر آن است كه بدانيد دقيقاً براي چه مي خواهيد برويد
مشكل فرهنگي مشكل سياسي مشكل كار مشكلات مربوط به جوانان مشكلات مربوط به زندگي و شغل بهتر
حتا اگر هم وانمود به دانستن خواسته هاي خود مي كنيد و دلايل علاقه به مهاجرت را بيان مي كنيد هنگامي كه در محيط جديد قرار بگيريد متوجه خواهيد شد كه برخي از آنان دليل واقعي نبوده است و يا آنكه فلان دغدغه شما آنقدرها هم مهم نبود كه بخاطرش ترك ديار و وطن خود بكنيد
سن شما يكي از مواردي خواهد بود كه بر موفقيت آميز بودن يا نبودن مهاجرت شما تاثيري چشمگير خواهد داشت هرچقدر سن شما كمتر باشد سريع تر با فرهنگ جديد تطبيق پيدا خواهيد كرد و كمتر دلتنگ وطن مي شويد
اگر شما آدمي هستيد كه زياد به مرور خاطرات خود مي پردازيد به طور حتم در سرزمين جديد با مشكلات زيادي مواجه خواهيد شد چون در خارج از ايران و غرب- كه هقصد تمامي مهاجران است- خاطرات و مرور آن ها زياد جدي گرفته نمي شود و شايد اين يكي از نقاط ضعف ما شرقي هاست كه بيش از حد به خاطرات و تجربه هاي اينچنيني خود توجه مي كنيم در اينجا وقتي ما كسي را از دست مي دهيم تا مدت ها با مرور آن و بيان آنها روح و روان خود و اطرافيان را آزار مي دهيم بدون آنكه منفعتي جز آزردگي و عقب ماندگي از زندگي برايمان داشته باشد با اين حال بسياري از ما با اين نوع زندگي و فرهنگ خو گرفته ايم

در ايران دايره دوستان و آشنايان ما بسيار زيادتر از آن چيزي هستند كه در خارج از ايران هست
در حالي كه شما در اينجا ممكن است با دويست نفر سروكار داشته باشيد در خارج از ايران و در خوشبينانه ترين حالت تعداد آنها به ده نفر مي رسد و البته امكان رفت و آمد و يا گپ و گفت دايمي با تمام اين ده نفر نيز ميسر نخواهد بود شايد اين نكته به نظرتان كم اهميت بيايد اما بايستي به اين توجه داشت كه گفتگو و ديدار دوستان و آشنايان و فاميل براي برخي از ما چيزي فراتر از يك عادت و يا مسايل عاطفي است ممكن است از ديد شما پيش و پاافتاده و حتا مسخره بيايد اما بيشتر ما ها عادت كرده ايم كه از اطرافيانمان توجه و تاييد بگيريم و در سايه اين توجهات و تاييديه ها بخشي هاي از نيازهاي دروني خود را پر مي كنيم بي آنكه از آن مطلع باشيم وقتي به خانه مي آييد حتا اگر آدم كم حرفي هم باشيد مادر يا خواهري هستند كه از شما مي پرسند و مي شنوند و شما به اين پرسش و پاسخ ها عادت كرده ايد . اگر آدم اجتماعي باشيد وضعيت براي شما بدون ترديد در خارج از كشور كمي مشكلتر است شايد جالب باشد كه بدانيد در كشورهاي اروپايي بيشترين ميزان خودكشي در تعطيلات و به خصوص كريسمس اتفاق مي افتد يعني درست زماني كه همه جا تعطيل است و بايد در خانه بماني و اگر فاميل يا دوست و آشنايي نداشته باشي كابوس تنهايي گرفتارت مي كند

نكته بعدي در مورد تفاوت دغدغه هاست
در ايران دغدغه كسب و كار و تامين معاش و تهيه سرپناهي مناسب براي زندگي مهمترين دغدغه اكثريت آدميان است دغدغه اي كه ممكن است تمام عمر يا حداقل آنكه بخش بسار زيادي از عمر ما را تباه مي كند از شواهد تاريخي چنين بر ميآيد كه اين دغدغه ريشه هاي تاريخي دارد :
عمر گرانمايه در اين صرف شد كه چه خورم صيف و چه پوشم شتاء
احتمال آنكه در كشورهاي اروپايي مشكل تامين سرپناه و يا تامين معاش براي شما پيش آيد اندك است مگر در موارد خاص و البته شايد اين مقايسه كمي اشتباه باشد چون سطح زندگي و درجات آن در اروپا اساساً با مقياس هاي ذهني ما تفاوت دارد
به عنوان مثال احتمال آنكه شما با ديدن پوشش و تيپ يك شخص در آلمان بتوانيد شغل او را حدس بزنيد بسيار پايين است و تشخيص يك رفتگر از يك دكتر به آساني ميسر نيست چون همگي تقريباً از يك رفاه نسبي برخوردارند حال آنكه شما در خيابان هاي ايران ميتوانيد براحتي تشخيص دهيد كه آن آقا مهندس است يا كارگر

عدم ورود به حريم شخصي ديگران يكي از مهمترين نكات مثبتي است كه در كشورهاي متمدن تر مشاهده مي كنيم اين عادت خوشبختانه و كم كم در كشور ما هم در حال جا افتادن است اما به گمانم تا رسيدن به سطح مطلوب آن سالهاي زيادي ديگري نيز بايد بگذرد اگر از كسي سوالي بپرسي كه كمي بوي كنجكاوي و فضولي از آن استشمام شود طرف خيلي راحت به شما خواهد گفت كه اين مسئله دلمشغولي شما نيست و اين در سطح روابط مردم عادي هست و در سطح اداري شما ميتوانيد حتا از شخصي كه دين و مرام شما را پرس وجو كرده است شكايت كنيد

در آنجا كمتر كسي به شما نگاه مي كند حتا اگر بر روي دستان خود نيز راه برويد تلاش شما بي ثمر خواهد بود به اين دليل كه از كودكي به آنها آموزش داده شده است كه نبايد به كسي خيره شد و اگر هم كسي را نگاه كرديد دوباره برنگرديد چون ممكن است طرف احساس كند كه چيز بدي يا نقصي در وجودش هست با اين حال اگر با كسي رودر رو و چشم در چشم شديد به سرعت لبخندي زده و روز بخيري مي گويد و بلافاصله به مسيرش ادامه خواهد داد
نكته اي را كه در بالا به آن اشاره كردم درواقع بخشي از خرده فرهنگ هاي اروپايي هست كه اين خرده خرده ها در مجموع شخصيت مردمان اروپا را شكل ميدهد شخصيت هايي قانون پذير كمي عبوس و جدي البته بايد اشاره كرد كه در كشورهاي اروپايي ايتاليايها يك استثناء هستند به خاطر قانون گريزي و احساساتي بودن و ديگر مسايلي كه باعث مي شود در اروپا آنها را بعنوان دهاتي هاي اروپا بشناسند

به دست آوردن يك شغل مناسب در كشورهاي پيشرفته سلسله مراتب خاص خود را دارد كه داشتن مهارت هاي لازم يكي از شروط اصلي آن است البته نبايد كتمان كرد كه ممكن است كمي به خاطر سوءظن و بدگماني به شرقي ها و به ويژه مسلمانان پس از وقايع يازدهم سپتامبر با كمي احتياط و ترديد شما را در جمع خود خواهند پذيرفت.

متاسفانه برخي از هموطنان ما در طي ساليان گذشته در برخي كشورها نتوانسته اند كه شهروندهاي خوبي باشند و اين مشكل در برخي كشورها مثل ژاپن به شدت حاد و در برخي كشورهاي اروپايي مثل هلند و سوئد كمي حاد است و البته بايد يادآور شد كه خوشبختانه در كشوري مثل آمريكا ايرانيان را بيشتر بعنوان اقليتي تحصيلكرده و با فرهنگ مي شناسند . شايد به اين دليل كه راه مهاجرت به آمريكا و براي هر طيفي از هموطنانمان براحتي ميسر نبوده است و البته جاي بسي خوشوقتي هست كه طيف خاصي از برخي مليت ها هستند كه آبروي برخي هموطنان بي فرهنگ ما را در اروپا و ديگر كشورها خريداري ميكنند از آنجمله هستند يوگوسلاوها و ترك ها در اروپا و مكزيكي ها و باندهاي خلاف كار روس ها در امريكا

رسيدن به سطوح خيلي بالا از نظر مالي و درجات بالاي علمي در كشورهاي اروپايي كاري بسيار مشكل است و اين را مطمئن باشيد كه ايرانياني كه در كشورهاي خارجي به اين سطح رسيده اند تلاش و سعي بسيار كرده اند و البته اين تلاش و سعي براي ايرانياني كه در ايران متولد شده و رشد كرده و سپس مهاجرت كرده اند بسيار افزون تر از اينها بوده است و لذا اگر در ايران از موقعيت شغلي خوبي برخوردار هستيد و تصميم به مهاجرت داريد كمي بيشتر در اينباره فكر كنيد چون در كشور جديد بايد تقريباً از صفر شروع كنيد و اين ممكن است خوشايند شما نباشد چون براي تثبيت دوباره موقعيت خود بايستي سالها تلاش كنيد تا شايد به چيزي كمتر از آني كه در ايران داشتيد -و نه همپايه آن- دست پيدا كنيد

با اين حال بايستي اين نكته را نيز يادآور شد كه گاهي تفاوت هاي چشمگيري از نظر جذب و پذيرش بين كشورها وجود دارد به عنوان مثال فرانسه و پاريس كه كعبه آمال هنرمندان است براي يك هنرمند مكان مناسبي براي رشد و فعاليت و پيشرفت نيست چه آنكه هركسي در سرتاسر گيتي ذره اي احساس هنرمند بودن در وجودش احساس كرده است به اين شهر آمده است و خلاصه آنكه پاريس مملو از هنرمندان و نويسندگان و معماران بيكار است هنرمنداني كه هر يك در كشور خودشان يا كشور ديگري ميتوانستند وزنه اي باشند اما در پاريس در گمنامي زندگي مي كنند و جريانات روز هنري دنيا را تنها دنبال مي كنند بدون آنكه خود بتوانند در مسير آن حركت كنند و گاهي گرد هم جمع مي شوند و لاف در غربت مي زنند
در متروي پاريس موزيسين هايي بسيار زبردستي را ديدم كه كاري شبيه به گدايي پيشه خود كرده بودند و الخ
مزيت كشورهايي چون آمريكا و كانادا به اين نكته است كه هيچكدام از ساكنان آن ساكنان اصلي اين سرزمين نبوده اند و لذا در اين كشورها كمتر به شما-درمقايسه با اروپا-به چشم يك غريبه و خارجي نگاه مي كنند

اين نكات مشت نمونه خراور بود و البته از ديد من با اين توضيح كه با توجه به تجربه هاي سي و اندي ساله من زندگي ارزش آن را دارد كه يك بار ديگر و در جاي ديگر تجربه اي متفاوت را شروع و به جايي برسانيم حداقل به اين دليل كه يكنواختي پيوسته در زندگي مرگ تدريجي است تا نظر شما چه باشد

wicker park

2008-07-07T20:56:00.000-07:00

درباره ويكرپارك
اشاره:ويكر پارك بازسازي هاليوودي از فيلم فرانسوي آپارتمان با بازي مونيكا بلوچي وينسنت كنسل است
متيو كه در آستانه يك سفر كاري به چين مي باشد درست قبل از پروازش براي لحظاتي حضور ليزا نامزد گمشده اش را احساس مي كند و اين در حالي است كه او قرار است به زودي با خواهر رئيس شركتش ازدواج كند متيو در حالي كه از نامزدش براي سفر خداحافظي مي كند از رفتن به سفر خودداري مي كند و مخفيانه در شهر به دنبال ليزا عشق گمشده خود مي گردد او در جستجوهاي خود با دختري به نام آلكس برخورد مي نمايد كه به صورتي مبهم ارتباطاتي با ليزا دارد آلكس دختري است كه در گذشته بدون آنكه متيو بداند به او علاقه داشته است در ادامه سلسله اتفاقات ديگري به وقوع مي پيوندد كه ماجرا را مبهمتر و رمزآلودتر مي كند و....
همچنان كه اشاره شد ويكرپارك نسخه بازسازي شده فيلم فرانسوي آپارتمان مي باشد اتفاقي كه احتمالا به مذاق برخي سينمادوستان خوش نميآيد با اين حال بايستي پذيرفت كه ويكر پارك نسخه بسيارموفقي است كه قادر است شما را دوساعت در تعليقي زيبا نگه دارد به نظرم با يد هردو نسخه را تماشا كرد و ضمن احترام فراواني كه بايستي نثار آپارتمان نسخه اصلي اين داستان نمود از ديدن ويكرپارك هم لذت برد چرا كه هاليوود با توجه به امكانات و سرمايه هايي كه در اختيار دارد استاد مسلم تعريف و روايت كردن يك داستان است

ويكرپارك از نظر شيوه روايت داستان و تلفيق و مونتاژ تصاوير بسيار فيلم ماهرانه و خوش ساختي است كه ضمن اداي دين به نسخه اصلي قادر است دو ساعت لذت فرو رفتن در يك تعليق همراه با لذت و كنجكاوي را به تماشاگربدهد
شايد مهمترين نكته در اين فيلم برجسته تر بودن نقش نفر سوم ماجرا در مقايسه با دو شخصيت اصلي داستان است :آلكس دختري كه گره همه روابط و اتفاقات به دست اوست نفر سومي كه شايد در يك داستان عادي حضورش تنها نقش منفي باشد در اين فيلم خود به شخصيتي مستقل مبدل مي شود كه براي كارهاي خود دليلي موجه دارد دلايلي كه حاكي از بدي او نيست

ويكرپارك ديدي تازه تر از مفاهيمي چون خاطره و عشق است اين فيلم را ببينيد

در آغوش کشیدن شاخه ها

2008-06-05T21:38:00.000-07:00

ممکن است در دست گرفتن یک شاخه گل حسی زیبا داشته باشد اما با این همه ممکن است این فقط یک سوی مسئله باشد و فرو رفتن تیغه های شاخه گل سوی دیگر آن

گاهی ممکن است آنقدر حس خوبی داشته باشد که اصلاً درد را متوجه نشوید و لذتی که در دست داشتن شاخه گل به شما دست می دهد باعث شود تاهمه رنج های سوزش تیغ ها را فراموش کنید

بعضی از خاطرات ، تجربه ها و یادآوری آنها نیز چنین هستند

.......

شعری را که در ادامه خواهید دید برگردان فارسی یک آهنگ ایرلندی هست با نام زمان کار خانم سارا مک لاکلان

با تشکر از عفت شهریاری عزیز که در برگردان فارسی برخی اصطلاحات به من کمک کردند

در انتهای مطلب نیز دو لینک برای دیدن و شنیدن این ترانه در سایت یوتوب قرار داده ام

time

by:sarah mclachlan

Time here,
اکنون
all but means nothing

همه چیزها برایم بی معنی هستند

, just shadows that move across the wall

،تنها سایه ها هستند که روی دیوار حرکت می کنند

They keep me company, but they don't ask of me

مرا همراهی می کنند بدون آنکه از من اجازه بگیرند

they don't say nothing at all.

آنها ابداً هیچ چیزی نمی گویند

And I need just a little more silence
و من تنها به کمی آرامش نیاز دارم

And I need just a little more time

و من تنها به کمی زمان نیاز دارم

But you send your thieves to me

و تو دزدهایت (سایه ها) را به سوی من فرستادی

silently stalking me
تا آهسته مثل ارواح مرا دنبال کنند

Dragging me into your wall

و مرا به روی دیوار خودت می کشانند

Would you give me no choice in this?

نمی خواهی به من شانس انتخاب دیگری بدهی؟

I know you can't resist, trying reopen a sore
می دانم که تحمل تازه شدن یک زخم قدیمی را نداری

Leave me be, I don't want to argue
رهایم کن چون توان بحث را ندارم

I'd just get confused and I'd come all undone

تنها کمی گیج شده ام و می خواهم که همه چیز را ناتمام رها کنم

If I agree, well, it's just to appease you

اگر موافقت می کنم تنها برای آرام کردن تو است

Cause I don't remember what we're fighting for

وگرنه حتا به خاطرنمی آورم که بر سر چه می جنگیدیم

You see love-- a tight, thorny thread that you spin in a circle of gold

عشق برای تو مانند شاخه خارداری هست که درون بسته ای طلایی پیچیده شده

You have me to hold me

و مرا مجبور می کنی که آن را در آغوشم نگه دارم

a token for all to see

یک نشانه برای دیدن همه

captured to be yours alone

تا تنها برای خودت تسخیرش کنی

And I need just a little more silence,

اما من تنها به کمی سکوت نیاز دارم

and I need just a little more time
و فقط کمی زمان

The courage to pull away

کنار کشیدن از آن شجاعت می خواهد

there will be hell to pay
دوزخی برای تقاص پس دادن خواهد بود

the deeper you cut to the bone

برای زخم عمیقی که تا استخوان رفته است

Leave me be, I don't want to argue

همینگونه رهایم کن نمی خواهم با تو بحث کنم

I'd just get confused and I'd come all undone

تنها کمی گیج شده ام و می خواهم که همه چیز را ناتمام رها کنم

If I agree, well, it's just to appease you
اگر موافقت می کنم تنها برای آرام کردن تو است

Cause I don't remember what we're fighting for

وگرنه حتا به خاطرنمی آورم که بر سر چه می جنگیدیم

Time here,

اکنون

all but means nothing,

همه برای من هیچ چیز معنی می دهد

just shadows that move across the wall

فقط سایه هایی که روی دیوار حرکت می کنند

They keep me company but they don't ask of me
مرا همراهی می کنند بدون آنکه از من اجازه بگیرند

they don't say nothing at all.

آنها ابداً هیچ چیزی نمی گویند

Leave me be, I don't want to argue

همینگونه رهایم کن نمی خواهم با تو بحث کنم

I'd just get confused and I'd come all undone

تنها کمی گیج شده ام و می خواهم که همه چیز را ناتمام رها کنم

If I agree, well, it's just to appease you

اگر موافقت می کنم تنها برای آرام کردن تو است

Cause I don't remember what we're fighting for

وگرنه حتا به خاطرنمی آورم که بر سر چه می جنگیدیم
.................
.................

می توانید از طریق لینک های زیر آن را در یوتوب ببینید و بشنوید

http://www.youtube.com/watch?v=0zkyRFDOX5k

و در این لینک همین ترانه را همراه با تصاویری زیبا از فیلم جین ایرببینید با این توضیح که این آهنگ ارتباطی با این فیلم ندارد

http://www.youtube.com/watch?v=GDb5ZFox2Nk

نگاه کردن به دره

2008-06-02T02:04:00.000-07:00

فرهنگ ها و عادات رفتاری در هر نقطه جغرافیایی زمین از الگوهای خاصی پیروی میکند
نحوه شکل گیری این الگوها به عوامل فراوانی بستگی دارد که شرح تک تک آنان نه در حوصله این مطلب است و نه هدف این نوشته اگرچه که ساعت ها به آن فکر کرده و همیشه سوالات فراوانی در ذهن پیرامون آن برایم مطرح بوده است

بسته به این که والدین و معلمان چه دیدگاهی را در برخورد،مواجه و تطابق با زندگی به شما آموخته باشند مسیرهای متفاوتی را در رسیدن به موفقیت –یا آنچه را که با نام موفقیت در ذهن شما نقش بسته است- طی خواهید کرد

ممکن است شما ایده آل های فراوانی در ذهن داشته باشید اما این یک سوی قضیه است طرف دیگر جامعه و فرهنگ غالب بر آن است که عموماً با ایده آل های هر شخص ممکن است تفاوت های بسیار داشته باشد بنا بر این شاید مهمترین عامل چگونگی برخورد هر فرد با واقعیت های جاری جامعه باشد این برخورد ممکن است به صورت های زیر برای هر فرد با توجه به شخصیتی که از او در طی سالیان و بسته به محیط زندگی و فرهنگی که در آن رشد یافته خود را نشان دهد
تطابق با محیط و فرهنگ اطراف
حل شدن در محیط و فرهنگ اطراف
مبارزه برای تغییر و نیل به آنچه که به آن اعتقاد دارید
درک محیط و دریافت عدم سازگاری با محیط و فرهنگ اطراف که خود می تواند منجر به دو حالت شود:

تغيير مكان زندگي و فعاليت

یا
گوشه گیری گیری از اجتماع ؛ درونگرایی و ایده آل گرایی در تفکر

اگر چه که گزینه های دیگری نیز میتواند وجود داشته باشد اما گزینه های بالا محتملترین نوع از واکنش و رفتار می باشد

با این همه جوهر اصلی این سخن آنست که از میان موارد گفته شده دو مورد نخست یعنی تطابق و حل شدن در محیط و فرهنگ اطراف محتملترین اتفاق برای آدم هاست
شاید به این دلیل که الگوهای واقعی و حقیقی ما در جامعه نخبگان نیستند بلکه کسانی الگوی ما قرار می گیرند که توانسته اند در اجتماع به موفقیت برسند
آنچه که در اجتماع به ما آموزش داده شده است رسیدن به قله های موفقیت به هر ضرب و زوری می باشد لذا فاجعه بزرگی در اجتماع ما شکل گرفته است
فاجعه آن است که الگوهای رفتاری واقعی ما در جامعه کسانی هستند که در باطن بسیار آدم های سطح پایین و بی فرهنگی هستند اما چون توانسته اند در این اجتماع به موفقیت در کسب پول و ثروت و یا پست و مقام برسند در پیش روی چشمان من و شما و دیگران به عنوان انسان های موفق راه می روند و گاه ممکن است که من و شما را پند و اندرزی هم بدهند
به اطرافتان نگاه کنید و ببینید که آدم های جامعه چگونه هستند

در محیط کار،محیط فعالیت های اجتماعی و

.....

البته در محیط خانواده به دلیل حاکم بودن اصول دیگری غیر از قواعد جامعه شرایط متفاوت خواهد بود

امادر محیط های دیگر با واقعیت های گفته شده روبه رو خواهید شد

با توجه به مشکلات فرهنگی جامعه ما متاسفانه اصول و قوانین حاکم بر آن نیز از آنچه که در واقعیت باید باشد فاصله بسیاری دارد در چنین شرایطی محیط رشد،پیشرفت برای همگان میسر نخواهد بود و شرایط به مانند شرایط گلخانه ای تنها برای افرادی فراهم و مهیا خواهد بود که بتوانند خود را بامحیط همرنگ کنند ضرب المثل " خواهی نشوی رسوا،همرنگ جماعت شو" نیزبرخاسته از همین دیدگاه و همین فرهنگ است که متاسفانه به عنوان یک پند اخلاقی به فرزندان در خانواده ها آموزش داده می شود

بیان یک مثال
اگر شما در یک اداره کار می کنید احتمالاً الگو و تیپیک نمونه های موفق آن چنین شرایطی را دارا هستند

آدم های فاقد خلاقیت
مطیع
تابع شرایط
مشکلات حیطه مدیریتی خود را با چاپلوسی و تملق از بالا دستی برطرف می کنند

دارای کت و شلواری به رنگ طوسی یا خاکستری -الگوی غالب اداری-می باشند
در ارتباطات روزمره اداری خود بیشتر بدنبال لینک زدن و برقراری ارتباط با افراد مهم هستند

چهره ای زشت و ژولیده دارند و یا آنکه دور از آراستگی ظاهری می باشند

بجای تمرکز بر روی کار خود به دنبال گرفتن آتو از دیگران هستند ولو با ورود به حریم شخصی دیگران
به صورت تنهایی کار نمی کنند و اغلب عضو باند و یا گروه می باشند که در صورت لزوم همدیگر را حمایت کنند
اوضاع اطراف و همکاران مستعد و کسانی را که ممکن است آلترناتیو آنان باشند را رصد می کنند تا در صورت لزوم برای آنان پاپوش درست کنند
و
....

وقتی که به دره نگاه می کنید دره نیز به شما نگاه می کند

بدین ترتیب اکثریت آدمیان یک اجتماع شبیه به هم می شوند و شما در برخورد با این اجتماع هماهنگ و یکسان یا باید شبیه آنان شوید و یا راه متفاوت بودن را بر گزینید که بدون شک هزینه های زیادی بابت آن پرداخت خواهید نمود

سوالات
چگونه می توان بدون آنکه آسیب دید و یا شکل الگوهای رایج شد در اجتماع به موفقیت رسید
یا اصلا چگونه می توان الگوها را تغییر داد
و از همه این ها فراتر

بایستی چکار کرد تا دره به ما نگاه نکند

وقتی تصویر گویاتر ازنوشته است

2008-01-12T02:07:00.000-08:00

فکر می کنم هیچ نیازی به توضیح بیشتر نیست

اما اگر این یک جمله را نگویم میمیرم

من از قبل هم می دانستم که سگ ها از آدم ها بهترند

..........

غرور و تعصب

2008-01-12T01:13:00.000-08:00

Pride & prejudice
داستان فیلم در اوایل قرن نوزدهم رخ می دهد
خانم و آقای بنت به همراه 5دخترشان در در حالی روزگار را می گذرانند که یگانه هدف خانم بنت یافتن شوهری مناسب برای دخترانش است و به نظر او یافتن شوهری مناسب و ثروتمند تنها راه سعادت آنان است
بینگلی مالک ثروتمندی که برای مدتی در نزدیکی بنت ها اقامت می کند عاشق جین دختر ارشد بنت ها می شود اما دوستش دارسی که مردی بسیار کم حرف و مغرور است به طریقی بینگلی را از ازدواج با جین منصرف می کند در حالی که خود به تدریج دلباخته الیزابت خواهر کوچکتر جین می شود اما رفتار متکبرانه اش باعث می شود تا الیزابت نیز چنین رویه ای را در مقابل او پیش گیرد موضوع وقتی پیچیده تر می شود که الیزابت پی می برد که دلیل عدم ازدواج خواهرش با بینگلی دارسی بوده است و این باعث به وجود آمدن کدورت و تعصبی بیشتر نسبت به دارسی می شود، درعین حال که در دل به دارسی نیز علاقه مند است
در نهایت دارسی نزد الیزابت آمده و به عشق خود اعتراف می کند و اینکه این اعتراف را علی رغم غرور و میل باطنی خود انجام داده است و این خود سرآغاز مشکلات دیگری می شود دارسی برای الیزابت توضیح می دهد که علت دخالت او در ماجرای ازدواج بینگلی و جین این حس بوده که متوجه شده که جین به بینگلی علاقه ای ندارد و اینکه خانواده اش به خاطر موقعیت ممتاز بینگلی به او نظر دارند
الیزابت توضح می دهد که آنچه در نظر دارسی آمده یک پیش داوری غلط بوده است چون جین دختری توداری است که نمی تواند احساس واقعی خود را حتی به خواهر خودش نشان دهد
پس از مدتی الیزابت به تدریج متوجه می شود که دارسی مخفیانه برای خوشبختی دو خواهرش اقداماتی را انجام داده است او بینگلی را به نزد جین بر می گرداند و برای ازدواج خواهر کوچکتر الیزابت نیز با مردی که از آن متنفر بوده هزینه می کند
اکنون فقط غرور و تعصب تنها مانع رسیدن آنان به یکدیگراست
.........
شما فرض کنید که داستان همان بود که در بالا گفتم اما باید فیلم را ببینید و هزاران حس زیبا را از نو کشف کنید
در نگاه الیزابت و لحن صدای دارسی سرشت های انسانی را ببینید
عشق
غرور و خودخواهی
تعصب و پیش داوری
شیطنت
لجاجت و سر سختی
و
......
وقتی مغرورها رودرروی یکدیگر قرار می گیرند

عنوان غرور و تعصب ترجمه مناسبی برای عنوان این داستان نیست

prejudice اگر چه که یکی از معانی

تعصب است اما ظاهراً نویسنده همزمان معانی زیر را در نظر داشته است
پیش داوری،لطمه، غرض ورزى
و البته عنوان اولیه این رمان تاثرات اولیه بوده است
غرور و تعصب بهترین اثر نویسنده ای است که وقتی آن را نوشته که تنها21سال سن داشته
در ابتدا هیچ ناشری حاضر به چاپ آن نشد و 17 سال بین نگارش و چاپ آن فاصله افتاد
با این همه داستان آن آنقدر لطیف و دلنشین است که به نظر می آید پختگی و جذابیت آن بیشتر برگرفته از احساس نویسنده بوده است تا تجربه ای که قطعاً در آن سن جین آستین فاقد آن بوده
می دانم این روزها کمتر کسی حال و حوصله آن را دارد که سراغ خواندن چنین کتابی برود اما خوشبختانه از روی این داستان چندین بار فیلم ساخته شده است که در میان آنان نسخه سینمایی ساخته شده توسط جو رایت محصول سال 2005 انگلستان یک اقتباس کامل و بی نظیر از این رمان است و این اقتباس بهترین فیلم درام سال های اخیر شناخته شده است چندان که در انگلستان به دختران نوجوان توصیه می کنند که حتماً این فیلم را ببینند

منبع: ویکیپیدا
آنچه بر جذابیت این فیلم افزوده است بازی زیبا و سراسر حسی کایرا نایتلی در این فیلم به همراه موسیقی متن زیبا و استفاده فراوان از چشم اندازهای طبیعی در این فیلم است
در این داستان روابط انسانی مورد توجه قرار می گیرد اینکه چگونه می توان حسی دوگانه به یک نفر داشت
اینکه چگونه یک پدر با نگاهش با دخترش حرف می زند و اینکه چگونه می توان در سکوت و با نگاه حس عشق و نفرت و ترحم و غم را مبادله کرد
آنچه در سیر حوادث داستان رخ می دهد جایگزینی تدریجی گذشت ، عشق و احساسات زیبا به جای تعصب ، پیش داوری و غرور است
همه آنچه در داستان می بینیم نمایش سرشت های انسانی خوب یا بد ، حقیر یا والا و...است
جنب و جوش مادر، آرامش و تنها نظاره گر بودن پدر،سرگشتگی و شور دختر و حضور پرشور عشقی که در ابتدا نادیده گرفته می شود اما به تدریج بر همه چیز اثر می گذارد

رقصنده در تاریکی

2008-01-11T01:24:00.001-08:00

سلام بر تو ای رقصنده در تاریکی
دلخوش کرده ای به کدامین بهانه؟
تقدم سیاهی بر سفیدی؟
تاریکی بر نور؟
نادیده شدن بر دیده شدن؟
نادیده ، نا شناخته
تب گرم و گرمای حضورت
بر گونه هایم جاریست
سلام بر تو ای آنکه بی حضورت
با تو بودن را معنا کردی
زیبا ترین ترنم و آواها
بی تو پایدارند و مانا
سپاس ترا سپاس ترا
با کدامین برهان و دلیل
عشق را معنا کردی
سکون و حرکت هردو یکسانند
وقتی که نیستی
.......
نمی خواهم دوست ندارم
تابیدن نور بر اندامت را
لمس روشنایی بر روشنایی را
رویای من محو می شود و نابود
عیش من ناکام
رقصنده تاریکی
چه نیاز به دلیل
چه نیاز به وجود
در لایه های ذهن من جاری
می شنوی می بینی
حس می کنم می بویم
به خواب و اوهام
ترا می بینم
ترا می شنوم
آنگونه که دوست دارم آنگونه که می خواهم
چه اهمیت دارد چه تفاوت
نیستی در دنیای هستی
بدرود رقصنده اوهام
نیست در دنیای فانی

محسن نامجو

2008-01-06T10:36:00.001-08:00

حتماً درباره محسن نامجو این روزها زیاد شنیده اید و یا خوانده اید
محسن نامجو متولد اسفند 1354 تربت جام
دانشجوی سابق موسیقی دانشکده هنرهای زیبا
هنرمندی که ضمن فراگیری هنر آکادمیک از محضر اساتیدی چون حاج قربان نیز بهره برده است
هنرمندی که این روزها جاذبه و دافعه زیادی ایجاد کرده است
او که همزمان با هم و در کنار هم موسیقی سنتی و کلاسیک غربی را آموخته است چه بخواهیم چه نخواهیم در موسیقی امروز تحولی را ایجاد کرده است
تحولی که سالیان طولانی محتاج آن بود و کسی پیشقدم نشده بود
سی سال بود که غالب موسیقی ایرانی –که نمیدانم بر کدام پایه و اساس موسیقی سنتی خوانده می شود-همین بود که تا به حال شنیده بودیم می دانم که به بسیاری از افراد برخواهد خورد اما این موسیقی به خاطر محدودیت هایی که از سوی خود هنرمندان بر آن اعمال می شد از پویایی برخوردار نبود
نمی گویم که این موسیقی زیبا نبود
نه فقط می گویم که به حلقوم این موسیقی عصایی را بلعانده بودند که خلاقیت،تحرک و نشاط را از آن گرفته بودند
منتقدان و هنرمندان اصالت گرایی که پیرامون این هنر فعالیت می کردند بدون آنکه بگویند این اصالت از کجا آمده است با دست خود این موسیقی را به گوشه ای برده بودند که نتیجه آن مهجور ماندن موسیقی ایرانی می شد و بس
براستی چه کسی گفته است که آنچه از شهرام ناظری و شجریان و افتخاری می شنیدیم موسیقی سنتی ما بوده است
?آیا باربد و نکیسا در دوران ساسانیان همین گونه می خوانده اند
آیا آنان نیز وقتی ازقافیه کم می آورده اند های های و هی هی می کرده اند و یک حبیب من آخر شعرشان می انداخته اند
?سبیلشان چه سبیلشان نیز همین گونه بوده است
?سرشان را هم تکان می داده اند موقع خواندن
سي چهل سال قبل وقتی که بنان و هم دوره هایش به موسیقی ایرانی روی آوردند سازهایی را به موسیقی ایرانی وارد نمودند که غربی بودند
پیانو ویلون و سازهای بادی از جمله آنان بودند
امروزه هیچ کس نمی تواند بگوید که آنچه جواد معرفی با پیانو نواخت غربی بود
مرتضی حنانه( که موسیقی متن سریال هزار دستان یکی از شاهکارهای اوست) و روح الله خالقی - سازنده اغلب آهنگ های بنان - از جریان سازان و صاحبان سبک در موسیقی ایرانی بودند و مطابق اصول از پيش نوشته ديگران عمل نكردند و همين دليل موفقيت آنان بود
مقایسه کردن نامجو با این پیشکسوتان شاید به مذاق برخی خوش نیاید
البته چنین قصدی را نیز ندارم و باید که منتظر ماند و دید برای قضاوت زود است هنوز
تحولی باید ایجاد می شد و ظاهراً نامجو چنین کاری را انجام داده است
شکستن اشعار و تلفیق آنان با شعر های دیگر
خارج شدن از دستگاه های موسیقی ایرانی
نواختن سه تار به شکل غیر متعارف
وارد نمودن گیتار در موسیقی ایرانی
وارد نمودن موضوعاتی غیر از عرفان و عشق آسمانی در مضمون ترانه ها
اعتراض
نشاط
استفاده از اصوات به عنوان موسیقی و نواختن با دهان
به آهنگ ترنج گوش دهید تا ببینید چگونه با فریاد کشیدن و صداهای غیر عادی آهنگ را پیش می برد و گاهی اوقات خود را تا سطح یک ساز همسان می کند
نمی گویم تمام کارهای او زیباست اتفاقاً برخی از کارهای او را دوست ندارم و حتا وقتی یکی از اجراهای او را دیدم از برخی حرکات او اصلاً خوشم نیامد
در ایران اینطوری جا افتاده است که هر کس که اهل موسیقی سنتی است یا مثلاً خط می نویسد الزاماً آدم عارف و وارسته ای هم هست شاید برخی ها باشند اما آن اکثریت باقی مانده که عارف و درویش هم نیستند به ناچار در این قالب فرو می روند اما خوب چون مثل من وشما انسان هستند وقتی که در خفا می روند آن کار دگر را می کنند
بر این اساس است که این روزها درباره هنرمندی چون نامجو شایعات زیادی می شنویم که فلان است و بهمان است
گیریم که اینطوری هم باشد مگر قرار بوده که نامجو مراد ما باشد و ما دنباله روی او
اگر هم روزی هر هنرمندی چنین ادعایی کرد باید که او را سر جایش بنشانیم
ما قرار است فقط از هنر آنها لذت ببریم همین و بس
هنرمندانی را می شناسم که در کارشان واقعاً استاد هستند اما اگر او را از نزدیک بشناسید ممکن است حالتان از او بهم بخورد
نمی دانم شاید طبیعت و ذات هنر این باشد
می دانم که وجود بعضی از این معایب در هنرمندان –برای پیشرفت کارشان-الزامیست مثلاً حسادت
از بحث دور نیافتیم
مدافع نامجو نیستم اما فکر می کنم بخشی از مخالفتی که با او از سوی برخی منتقدان می شود ریشه در محبوبیت و همه گیری ترانه های او دارد
دقیقاً این جمله ای بود که یکی از منتقدان نامجو به زبان آورد
نامجو یک هنرمند پاپ است و کار او مورد توجه عوام است و بی ارزش
گویا ملاک این است که هنرمندی در سطح بالا قرار گیرد که کار او را مورد توجه مردم قرار نگیرد
......
همه چیز نمی تواند در چهارچوب چهار میخه ای که ما در نظر گرفته ایم قرار گیرد
خوشحال هستم که در نسل جدید هنرمندان کسانی پیدا شده اند که ضمن یادگیری و استفاده از دریای بیکران هنر گذشته تعریف و تلقی خود از هنر را نیز دارند

طی سال های گذشته تا کنون در میان هنرمندان -به خصوص نقاشان- افراد زیادی را دیدم که بدون فراگیری اصول و مبانی اولیه هنر از همان ابتدا ژست یک هنرمند خلاق را می گرفتند و از همان ابتدا یاد گرفته بودند که روی بوم رنگ می پاشیدند و بعد برای کار خود توجیه و فلسفه نیز می تراشیدند که حس من فلان بوده و این کار یک کار اکسپرسیو است
بدون آنکه توجه داشته باشند که وقتی به صورت آکادمیک هنر خوانده ای نمی توانی ژست یک هنرمند پریمیتیو و بدوی را بگیری
نامجو ممکن است در ادامه کار خود موفق نشود و حتا به زمین بخورد اما کارهای او بی شک سرآغاز یک دگردسی در موسیقی ایرانی است
از این دیدگاه آثار و هنر محسن نامجو یک آثار و هنر انتقالی است
چه بخواهیم چه نخواهیم

خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفــــا کن

(2)قدم زدن زير نور

2007-12-25T00:53:00.000-08:00

در ابتدا عذرخواهي مرا به خاطر انتخاب اين موضوع براي نوشتن پذيرا باشيد اما چون اين مسئله اي است كه اغلب فكر مرا به خود مشغول مي كند و مي دانم بلاخره يك روزي چنين رويدادي-يا چيزي شبيه به اين -براي من اتفاق خواهد افتاد بنابراين و بنا بر دلايل عديده ديگر كه فقط به خودم ارتباط دارد (اصرار نكنيد نمي گويم)مي خواهم درباره مرگ بنويسم

ممكن است پس از خواندن اين مطالب درباره من احساس خوبي نكنيد اما اگر خواندن اين نوشته شما را وادر به

تفكركند و شما بتوانيد در تفكراتتان گامي به جلو در اين زمينه برداريد من در كارم موفق بوده ام

درباره مرگ پيش فرض هاي زيادي وجود دارد پيش فرض هايي كه هيچ كدام اثبات نشده اند
در اين زمينه حتا اديان مختلف هم باهم به يك توافق مشترك نرسيده اند
در واقع هيچ يك پاسخ صريحي به اين پرسش نداده اند
يا نمي توانسته اند و يا آنكه بنا بر مصلحتي آن را پوشيده نگه داشته اند
در مرام ها و فاسفه هاي مختلف نيز در اين باره مطالب مختلفي خوانده ام و هرگاه نوشته اي در اين زمينه ديده ام با اشتياق به سراغ آن رفته ام و پس از پايان خواندن آن نا اميدانه آن را به كناري نهاده ام

عده اي كه اساساً مرگ را پايان همه چيز مي دانند و معتقدند كه پس از آن چيز ديگري وجود ندارد

نيستي و هيچ

اين پاسخ من نبوده و نيست و اساساً اين امكان ندارد كه آدمي مثل من وقتي بميرد هيچ و پوچ بشود و هيچ اثري از او برجاي نماند شما را نمي دانم

در اينكه پس از مرگم روح من به بهشت برود و راضي به همنشيني با چندتا حوري و گل و باغ و بلبل و سنبل شود نيز كاملاً ترديد دارم
يا آنكه به جهنم بروم و همنشين بزرگاني چون هيتلر و ناپلئون و آلفرد نوبل-مخترع ديناميت- يا اينيشتن مبدع انر‍ژي هسته اي(هماني كه حق مسلم ماست)بشوم نيز ترديد دارم
اينكه هر روز صبح صبحانه قير داغ با دسر سرب مذاب بخورم و... نه هيچ كدام از اين ها سزاي من خوش الحان نيست كه روم به گلشن نمي دانم كجا كه مرغ آن چمنم-البته با اجازه حافظ-هيچ كدام از اين تعبيرات پاسخ من نيست

تا چند سال قبل كه اساساً فكر نمي كردم كه روزي من بميرم و هميشه- دور از جان شما- مرگ را براي همسايه و دوستان مي دانستم
اما به تدريج متوجه شدم كه ممكن است من هم روزي آن را تجربه كنم
براستي حقيقت مرگ چيست؟
ويل دورانت كه يك زماني هر نوشته اي از او را مي بلعيدم هدف از مرگ را نو شدن طبيعت مي داند و آن را يك ضرورت براي دنيا
تعبير عجيبي هست زيبا ، واقعگرايانه و تلخ اما وقتي كه درون ديگ چيزي براي من نجوشد چه اهميتي دارد كه .....بگذريم
اين نيز پاسخ من نبوده و نخواهد بود چون اين وسط تكليف آينده من را مشخص نكرده كه چه مي شود پس نتيجه مي گيريم كه ويل دورانت هم آدم كم سوادي بوده كه مرا اصلاً نديده و به حساب نياورده است
......
سال ها قبل رماني از سامرست موام خواندم به نام لبه تيغ كه يك روايت واقعي از زندگي اطرافيان و دوستان نويسنده بود و در بخشي از داستان كه مهمترين بخش داستان نيز بود به زندگي جواني به نام لاري پرداخته بود كه در جريان جنگ مرگ دوستش را نظاره كرده بود و پس از پايان جنگ سرگشته به دنبال حقيقت مرگ و زندگي رفته بود مطالعه كرده بود و پياده دوره افتاده بود ودنيا را گشته بود و نهايتاً به تناسخ رسيده بود

برايم خيلي تازگي داشت در اين زمينه بيشتر خواندم و ديدم و البته مهمتر از همه بيشتر در اين باره فكر كردم
اين مهمترين چيزي بود كه تاكنون در باره مرگ و زندگي خوانده بودم و به آن فكر كرده بودم
در تناسخ همانگونه كه مي دانيد صحبت از نيستي نيست بلكه صحبت از دگرگوني و تغيير كردن است و در آن شما محكوم به تكرار زندگي در حالت هاي مختلف-كر،كور،فلج،فقير،غني،زيبا،زشت و گوره خر!-هستيد دور گردان واقعي را تجربه مي كنيد تا بلاخره به جاودانگي روح برسيد
يعني بايد آنقدر شما اين زندگي نكبتي را تجربه كنيد تا بلاخره از رو برويد و انسان شايسته اي شويد دقيقاً شبيه

تجديد شدن در يك درس و از ابتدا به سر همان كلاس و درس رفتن
البته درباره شكل تكرار زندگي و چگونگي تكرار آن نيز نظرات مختلفي وجود دارد
اينكه مثلاً شما اگر در زندگي در حق كسي بدي انجام دهي در زندگي بعدي به صورت ديگري مقابل هم مي رسيد و او از خجالت شما در خواهد آمد

عده اي معتقدند كه شما قبل از بدنيا آمدن خودت انتخاب مي كني كه كجا،چگونه و در چه وضعيتي به دنيا باز گرديد

!!به نظر شما و بنا بر اين نظر چرا من در اين وضعيت متولد شده ام؟ يعني روح هم مي تواند مغز خر بخورد؟

بنا بر عقيده ديگر يك روح مي تواند در اشكال مختلف حيات دوباره متولد بشود

اين يكي را ميتوانم قبول كنم چون گاهي بعضي ها را مي بينم كه آي كيو شان در حد جلبك است و حس مي كنم اين حالت را از زندگي قبليشان به همراه دارند هنوز

مي دانيد بدترين درد در قبول اين نظريه آن است كه شما بايد دوباره به دنيا بيايد من فكر نمي كنم كه بدتر از اين عذابي متصور باشد اينكه دوباره بخواهيد مسير پر سنگلاخ زندگي را از اول و بدون پيش آگاهي تجربه كنيد

در پست قبلي ام شعري را نوشته بودم و گفته بودم كه دوست دارم به كودكي باز گردم و هرآنچه را كه تجربه نكرده

بودم از ابتدا تجربه كنم اما تفاوت اساسي آن با تجربه تناسخي وجود پيش آگاهي در تكرار اين تجربه ها بود و اينكه دوست داشتم كه واقعاً بازگردم به كودكي خودم و با توجه به تجربيات امروزم آن را از ابتدا بسازم

به هر حال نظريه تناسخ اگر چه كه نظريه اي هست كه در آن تا حدود زيادي به خواستاران عدل و انصاف از جهات گوناگون پاسخ مي دهد(انتخاب نوع زندگي،جنسيت،تجربه انواع زندگي و نه فقط زيستن در قالب يك موجود-كه ممكن است يك آدم عقب افتاده و بدبخت باشد-تسويه حساب همه با يكديگر،و در نهايت سعادت براي همه و نه جهنم براي بعضي و بهشت براي برخي چون بنا بر اين مرام خداوند سعادت ابدي را براي همه مي خواهد حتا گناهكاران) اما اين نظريه هنوز يك نظريه است و ممكن است كه به من و شما آرامش دهد اما در نهايت فرضيه اي است كه با توجه به ادراك من و شما به وجود آمده است. و سوالات زيادي در ادامه آن پيش مي آيد كه پاسخي براي آنها وجود ندارد

اما بييايد فرض كنيم كه هرچه در دنيا وجود دارد مثل بازي هاي كودكانه است
دو كودكي كه با هم دعوا مي كنند و با هم قهر مي كنند
به چيزهاي كوچك و بي اهميتي شاد و گاه غمگين مي شوند و هزاران حس و حال ديگري كه وقتي بزرگ تر شدند به همه آنها مي خندند
و مي فهمند كه مثلاً چقدر احمقانه بود كه بر سر بادكنكي كه آخرش خودش مي تركيد يا يك بسته شكلات با دوستش سارا تندي كرد و كار به قهر و دعوا كشيد
حالا فرض كنيد كه همين ها در مقياسي بزرگتر در بزرگسالي باشد
براي دعوا، براي اخراج از محل كار،براي تلخي هاي زندگي و حتا بالاتر از آن: براي قتل

آيا ممكن است كه روزي از بالا به همه رويدادهاي زندگي نگاه كنيم و به همه آنها بخنديم
و اصولاً تا كجا مي توانيم بالا برويم و به اتفاقات پايين دست بخنديم
كاربرد اين ضرب المثل كه از پس هر خنده اي گريه اي خواهد بود دراين حالت كجاست
در ادبيات و فلسفه جملات زيادي درباره مرگ و زندگي گفته شده است كه همه خوش آب و رنگ هستند اما هيچ كدامشان به واقعيت نزديك نيستند بيشتر آن ها دلخوش كنك هستند و براي اين گفته شده اند كه آرامشي به من و شما بدهند يا آنكه گوينده آن سخنان را به شهرت برسانند به خاطر آنكه توانسته اند براي لحظه اي من و شما را فريب دهند اما نه براي هميشه چون به محض آنكه مرگ كسي را ببينيم دوباره به فكر فرو مي رويم و دوباره آغاز ترديدها
.......

اين بحث را ادامه مي دهم
اما تا آن موقع به من بگويد شما دلتان را با كدام جمله خوش مي كنيد
:من با اين شعر فروغ

پرواز را بخاطربسپار

پرنده مردنيست

باز گشت

2007-12-20T22:59:00.000-08:00

روزی باز می گردم به کودکی ام
در جستجوی همه عقده های فرو خورده ام
تجربه هایی که تجربه نکردم
همه را یکی پس از دیگری
می آزمایم
می دوم، زیر باران
توی گل ها
کفش های کوچکم سنگین می شود از گل
مادرم دعوایم می کند
شماتت مادر چقدر شیرین است
با دوستانم دعوا خواهم کرد، بر سر یک چیز کوچک
قهر خواهم کرد
آشتی خواهم کرد
روزی باز می گردم به کودکی
تا باز هم تجربه کنم
محبتی را که ندیده ام خواهم گرفت
نوازشی را که ندیده ام لمس خواهم کرد
بازی ها یی که نکرده ام بازی خواهم کرد
همه را تجربه خواهم کرد
.......
سوار بر دوچرخه رکاب خواهم زد
تا آخرین توان
تا انتهای کوچه ها
تا باغ نمکی
آن گاه بر روی کپه خاکی در انتهای باغ
زیر سایه درخت بید ، دراز می کشم بر زمین
و نور آفتاب را که از لابه لای برگ ها سرک می کشد
حس می کنم
دستانم را حائل می کنم مقابل نور
و آن را می چرخانم
رنگین کمانی جلوی چشمانم
........
به خانه باز می گردم
بر سر کوچکترین چیزها
به بهانه ای اندک گریه می کنم
دیگر خوددار نخواهم بود
و آنگاه سر بر بالش کوچک
بهترین و زیبا ترین خواب ها را تجربه می کنم
خواب پس از گریه چقدر دلنشین است
.........
روزی باز خواهم گشت به کودکی
به قهر و آشتی های زود گذر
دوچرخه ام را به خواهرم می دهم
بهترین ماشینم را به محمد
و سارا را می بوسم
و لمحه ای نگاه می کنم در چشمانش
در نگاه حیرت زده او
بیشتر خیره می شوم
امروز را می بینم
غمناک در کنجی نشسته
به مرور کسالت آور خاطره ها
:در حالت نوشتن آرزوها
باز گشت و تکرار همه آن بی قیدی ها

Illusionist

2007-12-11T07:47:00.000-08:00

شعبده باز
وقایع و داستان فیلم در اوایل قرن بیستم اتفاق می افتد
آیزنهیم پسر یک نجار که به شعبده بازی علاقه زیادی دارد به سوفی دختر خانمی از طبقه ای بالا تر از خودش علاقه مند می شود
والدین سوفی آن دو را از یکدیگر جدا می کنند. آیزنهیم نیز شهر را ترک می کند و پس از سالها به وین باز می گردد در حالی که شعبده باز مشهوری شده است. سوفی که اکنون قرار نامزدی با شاهزاده لئوپالد دارد مجدداً آیزنهیم را می بیند و خاطرات گدشته برای او زنده می شود
در یک مراسم شعبده بازی در شهر وین که شاهزاده لئوپاد و سوفی نیز حضور دارند آیزنهیم برای اجرای یک برنامه به دستیار نیاز دارد سوفی داوطلب می شود و بر روی صحنه می رود ارتباط و نزدیکی سوفی و آیزنهیم خشم شاهزاده را در بر دارد
اکنون سوفی به سمت نامزد خود برگشته است در ادامه و در پی یک مشاجره ما مشاهده می کنیم که شاهزاده سوفی را می کشد و کسی از ماجرا خبردار نمی شود
چند ماه از این واقعه می گذرد و آیزنهیم دست به کارهای عجیبی در شعبده بازی می زند کارهای او اکنون بیشتر شبیه به احضار روح و ارتباط با مردگان است در سلسله نمایش های جدید آیزنهیم او فقط اشباح را بر روی صحنه می آورد در حالی که خود به خاطر انرژی زیادی که صرف این کار می کند قادر به حرف زدن نیست و این تماشاگران هستند که با اشباح و ارواح گفتگو می کنند.
آیزنهیم از سوی پلیس به فریب دادن مردم متهم می شود و این که قصد برپایی آشوب در شهر را دارد چرا که به نوعی مردم را علیه شاهزاده لئوپاد تحریک می کند
همه مردم شهر طرفدار آیزنهیم هستند و او نیز قول می دهد که بلوا به پا نکند اما در نمایش آخرش روح سوفی را بر روی صحنه می آورد پلیس به روی صحنه حمله می کند تا آیزنهیم را دستگیر کند اما آنچه که روی صحنه هست شبح آیزنهیم است و نه خود آیزنهیم و پلیس نمی تواند او را بگیرد
.............
فکر نکنید که همه داستان فیلم را نوشتم در واقع آنچه از این جا به بعد اتفاق می افتد آنقدر عجیب و مهیج است که حیف است با نوشتن آن لذت دیدن این فیلم را از شما بگیرم محال است که بتوانید پایان فیلم را حدس بزنید چون پایان فیلم شما را شوکه می کند
هنگامی که عنوان فیلم را خواندنم با خودم گفتم یکی از اون فیلم های لوس درباره شعبده بازی اما با دیدن ادوارد نورتون در نقش آیزنهیم فهمیدم که با یک فیلم معمولی سرو کار ندارم
یک داستان رمانتیک و عاشقانه در قالب داستانی که موضوع اصلی آن شعبده بازی است اگر چه که شعبده بازی های نشان داده شده در فیلم نیز عجیب و سوراآل هستند چیزی فراتر از تردستی و شعبده بازی به ویژه که در هنگام اجرای تردستی های آیزنهیم حالت چهره او مردی را نشان می دهد که غمگین است و اگر شعبده بازی می کند نه برای تفریح و درآمد بلکه برای یکی شدن با عشق خود دست به این کار می زند
موسیقی فیلم نیز با فضای داستان هماهنگ است و نکته جالب دیگر در این فیلم رنگ های غالب بر فیلم هست
تمام تصاویر فیلم بیشتر شبیه به تابلوهای نقاشی عصر ویکتوریاست با رنگمایه های قهوه ای و ملایم به نحوی که ابتدا فکر می کنید یک فیلم قدیمی را تماشا می کنید
شعبده باز فیلمی است که باید آن را حداقل دوبار تماشا کنید

شاید مهمترین نکته به پایان داستان باز می گردد آنجا که می خواهد به ما نشان دهد که ممکن است یک واقعیت دقیقاً برخلاف آن چیزی باشد که به نظر می رسد
دوست ندارم پایان فیلم را لو بدهم اما اگر این فیلم را دیدید در پایان دوباره توجه و تعمق کنید که نقش مثبت و نقش منفی داستان در واقعیت کدام ها بودند
آیا آنکه پلید به نظر می آمد واقعاً همانگونه پلید بود و آیا آنکه خوب به نظر می آمد واقعاً خوب بود
آیا ما در زندگی واقعی تحت تاثیر رسانه ها و شنیده ها و حتی ادراکات پیش ساخته ، قضاوت های غلط نمی کنیم
آیا ممکن نیست همه ما تحت تاثیر یک نمایش و یا یک واقعیت مجازی همه چیز را وارونه ببینیم
شاید آنکه خائن می نمایاند خادم باشد و برعکس
در طول تاریخ اشخاص بسیاری نزد ما نام و نشان نیک از خود برجای باقی گذاشته اند در حالی که ممکن است عمل برخی از آنان شعبده ای بیش نبوده باشد
این هم به نوبه خود نکته عجیبی هست که موج جدیدی راه افتاده که امروزه فیلم هایی با مضمون شعبده بازی ساخته می شود
از میان این فیلم ها شعبده باز و پرستیژ فیلم های بسیار خوبی هستند
و اگر این یکی رو دیدین باید حتماً پرستیژ رو هم ببینید
فعلاً شعبده باز را ببینید اگر فرصت شد درباره پرستیژ هم می نویسم
دوست ندارم که توی این نوشته ها فیلمی رو نقد و تحلیل کنم بیشتر دوست دارم که شما را هم در لذت دیدن این فیلم ها با خودم شریک کنم با این همه اگر تحلیل یا نظری داشته باشید خوشحال می شوم که آن را بخوانم
گاهی اوقات به خاطر کامنت هایی که نمی گذارید احساس می کنم که دارم تو فضا می نویسم اما گاهی دوستان تلفنی یا روی ای میل نظرشونو می گویند به هر حال ترجیح می دهم نظرات به صورت عمومی مطرح بشه تا خصوصی

being john malkovich

2007-11-23T01:41:00.000-08:00

فیلمی درباره هویت
گرک مردی که شغل اصلی او عروسک گردانی است از بی کاری مجبور می شود تا به کار بایگانی مشغول شود محل کار او در طبقه هفت و نیم یک ساختمان قرار دارد جایی که آدم ها مجبور هستند برای راه رفتن در آن قوز کنند و حرکت کنند او در آنجا به طور اتفاقی و پشت یکی از کمدها مدخلی را می یابد که از درون آن به درون کالبد جان مالکویچ هنرپیشه سرشناس سینما راه می یابد و پس از مدت پانزده دقیقه به کنار یک بزرگراه در خیابان پرت می شود گرک و همکارش ماکسین از این فرصت استفاده کرده و از این راه به کسب درآمد می پردازند آنها در ازای دریافت دویست دلار از هر فرد اجازه می دهند تا بتوانند برای لحظاتی جان مالکویچ بودن را تجربه کنند اما کار به اینجا ختم نمی یابد ماکسین و لوته (همسر گرک) به هم علاقه مند می شوند و برای رسیدن به این هدف از کالبد جان مالکویچ استفاده می کنند موضوع وقتی پیچیده تر می شود که گرک که عاشق ماکسین همکارش است و از او بی اعتنایی می بینید از کالبد جان مالکویچ برای رسیدن به این هدف و همچنین موفقیت در کارش استفاده می کند او تنها فردی است که می تواند بیش از پانزده دقیقه و تا زمانی که خود می خواهد درون کالبد مالکویچ بماند چون اودر زندگی واقعی اش یک عروسک گردان بوده است

جان مالکویچ واقعاً بازیگر توانایی است و در فیلم های کاملاً متفاوتی نیز حضور داشته است از هواپیمای محکومین اکشن گرفته تا نقش دافین ولیعهد بی اختیار در فیلم ژاندارک
از نقش یک قاتل روانی در مقابل کلینت ایستوود در فیلم روی خط آتش گرفته تا جان مالکویچ بودن در نقش خودش مردی که مورد سوء استفاده دیگران واقع می شود
شاید تنها چیزی که از مالکویچ در این فیلم ها تکرار می شود لحن صدای زیبای اوست ویژگی ای که بر دیگر قابلیت های او چربش دارد با همین صدای خاص است که بر تمام نقش ها اثر گذار است

فیلمی کاملاً سورآل اما جذاب دستمایه های درون فیلم همگی تازه و بکر هستند
دریچه ای که به درون ذهن جان مالکویچ راه دارد
اداره ای که در طبقه هفت و نیم یک ساختمان قرار دارد
آسانسوری که شماره هفت و نیم ندارد و برای ورود به این طبقه باید بین طبقه هفت و هشت درب آسانسور را به صورت اضطراری و با میله باز کرد
دختر جذابی که در ازای هر سوالی که پرسیده می شود سوال و منظور حقیقیتان را با تمسخر بیان می کند
شامپانزه ای که خاطرات چگونگی اسارت پدرو مادرش توسط انسان ها را به یاد می آورد
همسری که احساس میکند دوجنسی است
زمانی که خود جان مالکویچ به درون مدخل جان مالکویچ بودن می رود
مردی که با بطن خود نمی تواند به موفقیت برسد اما با بطن جان مالکویچ به شهرت می رسد
و مهمتر از همه عشقی که بی پاسخ می ماند اما با بطن جان مالکویچ می توان به آن دست یافت
داستان فیلم بیشتر از آنکه سرگرم کننده باشد به نحوی پیش می رود که سوالات پی در پی در ذهن بیننده ایجاد کند و در عین حال این احساس به وجود نمی آید که با داستانی غیر واقعی روبه رو هستیم داستان فیلم به خاطر سوژه عجیب آن غیر قابل پیش بینی است با این همه وقتی که فیلم به پایان می رسد هر تماشاگر می تواند پایان دیگری را در ذهن خود برای آن تصور کند. این را تجربه می كنيد

2007-10-24T02:13:00.000-07:00

Patience

ترانه صبر از گروه

Take That

Just have a little, patience

فقط كمي صبر داشته باش

I'm still hurting from a love I lost,

من هنوز آسيب ديده محبتي هستم كه از دست داده ام

I'm feeling your frustration,

نا اميدي ات را حس مي كنم

But any minute all the pain will stop,

اما بزودي اين درد مي تواند آرام بگيرد

Just hold me close inside your arms tonight,

فقط مرا نزديك تر در آغوش خودت بگير

dont be too hard on my emotions
به خاطر احساساتم به من سخت نگير
Cause I, need time,

براي آنكه به زمان نياز دارم

My heart is numb, has no feeling,

دلم شكسته و احساسي ندارد

So while I'm still healing,

تا زماني كه بهتر شوم

Just try and have a little patience,

فقط سعي كن كه كمي صبر داشته باشي

I really wanna start over again,

من واقعاً مي خواهم دوباره شروع كنم

I know you wanna be my salvation,

مي دانم كه مي خواهي كمكم كني

The one that I can always depend
, ميدانم تنها كسي هستي كه مي توانم به آن تكيه كنم

I'll try to be strong, believe me

,سعي خواهم كرد كه قوي باشم باورم كن

I'm trying to move on,

سعي خواهم كرد تا تغيير كنم

It's complicated but understand me,
اين كاملاً سخت و پيچيده است اما دركم كن

Cause I, need time

,براي آنكه به زمان نياز دارم

My heart is numb has no feeling

,دلم شكسته و احساسي ندارد

So while I'm still healing

,تا زماني كه بهتر شوم

Just try and have a little patience yeah

,فقط بايستي كمي صبر داشته باشي

Have a little patience, Yeah

كمي صبر داشته باشي

Cause this scar runs so deep

,براي آنكه اين زخم عميق و عميق تر مي شود

It's been hard

,اين سخت است

But I have to believe

,اما بايستي آن را بپذيرم

Have a little patience

,كمي صبر داشته باش

Have a little patience

,كمي صبر داشته باش

Cause I, I just need time

,براي آنكه فقط به كمي زمان نياز دارم

My heart is numb has no feeling

,دلم شكسته و احساسي ندارد

So while I'm still healing

,تا زماني كه بهتر شوم

Just try, and have a little patience

,فقط سعي كن و كمي صبر داشته باش

Have a little patience

,فقط كمي صبر داشته باش

My heart is numb has no feeling

,دلم شكسته و احساسي ندارد

So while I'm still healing

تا زماني كه بهتر شوم

Just try and have a little... Patience

فقط سعي كن كمي صبر داشته باشي

اين ترانه را مي توانيد از اينجا ببينيد و بشنوييد فقط اگر سرعت اينتر نت شما پايين است بايد كمي صبر داشته باشيد تا تمام آهنگ بيايد و سپس مي توانيد از ابتدا و بدون انقطاع آن را ببينيد

http://youtube.com/watch?v=txtq29e7KQo

......

2007-10-20T02:49:00.000-07:00

بشارت بر به کوی می فروشان .. که حافظ توبه از زهد ریا کرد

................

استدلال منطقی

2007-10-12T15:04:00.000-07:00

همه دانشمندان ميميرند و به بهشت ميروند. آنها تصميم ميگيرند كه قايم باشك بازي كنند. از بخت بد اينشتين اولين كسي است كه بايد چشم بگذارد. او بايد تا 100 بشمرد و سپس شروع به گشتن كند. همه شروع به قايم شدن ميكنند به جز نيوتن .
نيوتن فقط يك مربع يک متري روي زمين مي كشد و داخل آن روبروي اينشتين مي ايستد. اينشتين ميشمرد :
1 – 2 – 3 - ............ . 97 – 98 – 99- 100
او چشمانش را باز مي كند و ميبيند كه نيوتن روبروي او ايستاده است.
اينشتين بلا فاصله ميگويد: " سوك سوك نيوتن ". نيوتن انكار ميكند و مي گويد نيوتن سوك سوك نشده است . او ادعا ميكند كه نيوتن نيست . تمام دانشمندان بيرون ميآيند تا ببينند چگونه او ثابت ميكند كه نيوتن نيست.
نيوتن ميگويد: " من در يك مربع يه مساحت يک متر مربع ايستاده ام... اين باعث ميشود كه من بشوم نيوتن بر متر مربع... چون يك نيوتن بر متر مربع معادل يك پاسكال است ، پس من پاسكال هستم !!!".

برای الیزه

2007-10-05T02:47:00.000-07:00

آهنگ برای الیزه بتهون را حتماً شنیده اید آهنگی که بتهون برای دختر خانمی که زمانی عاشقش بوده نوشته و اجرا کرده است. این آهنگ را اگر از تلویزیون نشنیده باشید حتماً از بلندگوی ماشین های آشغالی شنیده اید. خیلی ها ممکن است این آهنگ را وقتی می شنوند یاد سطل خاکروبه خود بیافتند که باید ببرند خالی کنند
کمی قدیمی ترها ممکن است یاد سریال سارا کرو بیافتند. اما به هر حال خوب است بدانید که این آهنگ ساخته آهنگسازی است که کر بوده و مشکلات زندگیش از من و شما زیادتر بوده است بتهون این آهنگ را در سال هزار و هشتصد و ده میلادی نوشته و در اصطلاح به آن باگاتل در لامینور گفته می شود
باگاتل به تصنیفی ساده گفته می شود که برای پیانو نوشته شده باشد
این آهنگ آهنگی هست ساده،زیبا و دوست داشتنی و جهانی اینکه این آهنگ چگونه برای ماشین های جمع آوری زباله انتخاب شد خود می تواند دلیل دیگری باشد بر اینکه هیچ وقت این آهنگ تازگی خود را از دست نمی دهد. اما اگر انصافاً کسی بیاید و با یکی از آهنگ های قدیمی ما اینکار را بکند چه واکنشی نشان می دهیم؟مثلاً با آهنگ اله ناز
اگر روزی شهردار شوم یکی از آهنگ های علیزاده را برای ماشین های حمل زباله انتخاب می کنم اما گذشته از شوخی ما به طور کلی دور خیلی از چیزهایمان هاله تقدس ترسیم کرده ایم. دوستی داشتم که سه تار میزد و یک روز داشت با هیجان از یک نوازنده سه تاری تعریف می کرد که فلان است و بهمان است و بدون وضو دست به ساز نمی برد و اینکه فلانی دف می زند و وقتی دف او پاره می شود پوست آن را تعویض نمی کند بلکه آن را با احترام بالای دیوار آویزان می کند و می گوید این دف شهید شده است و تا حالا ده-بیست تا دف شهید شده به دیوار آویزان کرده است
کمی که به او دقیق شدم متوجه شدم که دوستم بیشتر از آنکه به موسیقی سنتی علاقه داشته باشد به حواشی آن علاقه دارد اینکه او هم یک روزی از همین ادا و اطوارها در بیاورد و دیگران به دنبال اسم او استاد ببندند و او هم مثلاً سبیل درویشی بگذارد و ادای انسان های اشراق زده و متواضع را در بیاورد و دیگران او را در صدر مجلس بنشانند وقتی یک قطعه موسیقی سنتی گوش می کرد چشمانش را می بست و سر تکان می داد برایش توضیح دادم که در واقعیت شغل آن دف نواز با یک رفتگر فرق چندانی ندارد اگر این مقدس است آن هم مقدس است البته برداشت ها متفاوت است و علایق متفاوت البته خود من هم خیلی حسی به موسیقی نگاه می کنم اما با این حال واقعیت احتمالاً چیزی دیگریست
پس اگر آهنگ زیبای- برای الیزا- می تواند برای ماشین های شهرداری استفاده شود به این خاطر است که خود آهنگ زیباست بدون آنکه نیازی باشد آن را به عالم بالا و عرفان ارتباط دهیم این آهنگ زیباست و پخش آن از بلندگوی ماشین های شهرداری چیزی از زیبایی های آن کم نمی کند
هر گاه که به چیزی بیش از حد قداست بدهیم آن را بالا نبرده ایم بلکه فقط آن را از دسترس خارج کرده ایم و احترامی که از روی اجبار و نگاه از پایین باشد زیبا نیست تا نظر شما چه باشد البته

قدم زدن زیر نور

2007-10-01T09:39:00.000-07:00

کناره های رود راین در آلمان محل مناسبی برای گشت و گذار و تفریح است. در هر ساعتی از روز که به کنار راین بروید عده ای را می بینید که ورزش می کنند یا بر روی نیمکتی نشسته و گپ می زنند. مکان مناسبی برای دوچرخه سواری سنین مختلف و مکان مناسبی برای دویدن و پیاده روی. در همین کناره ها حلزون هایی زندگی می کنند که فاقد پوسته یا اصطلاحاً همان خانه صدفی شکل می باشند. کمی بزرگتر از حلزون هایی که ما می شناسیم -شاید 4 یا 5 سانتی متر- واغلب رنگ آنها قهوه ای می باشد. رنگی که باعث می شود کمتر بر روی زمین همیشه مرطوب و خیس اروپا به چشم بیایند. سرنوشت این موجودات کوچک با توجه به سرعت بسیار پایین حرکت آنها اغلب له شدن زیر کفش عابرین یا چرخ دوچرخه سواران است یا آنکه طعمه کلاغ ها و پرندگان دیگر می شوند. کافیست هنگامی که در این منطقه قدم می زنید کمی با دقت روی زمین نگاه کنید تا آنها را ببینید . خیلی زیاد هستند و اغلب قربانی می شوند. اینکه چرا این اتفاق برای آنها می افتد و اصولاً دلیل وجود آنها چیست و چه نقشی در چرخه طبیعت دارند سوال اساسی این مطلب است. به نظر شما کدام یک از گزینه های زیر درست است؟

آنها هم مثل من و شما هستند سرنوشت من و شما هم چندان با این حلزون ها تفاوتی ندارد

بخشی از چرخه زندگی هستند. باید به دنیا بیایند 2 عدد برگ یا چند تا شته و کرم را بخورند و سپس خود طعمه دیگری شوند. این وظیفه آنها در طبیعت است

ای بابا چند تا حلزون که دیگر این همه حرف و حدیث ندارد

شاید در زندگی بعدی تان شما هم یک حلزون شدید آن وقت حساب بی حساب می شود

حلزون ها فقط برای این به وجود آمده اند که ما با مشاهده آنها به وجود خدا پی ببریم

نه! حلزونها برای این به وجود آمده اند تا ما با مشاهده آنها پی به اسرار و رموز هستی دست بیابیم

حلزون ها برای شادی دل کلاغ ها به وجود آمده اند

حلزون ها برای شادی روح خودشان به وجود آمده اند

حلزون ها به وجود آمده اند تا من بتوانم این مطالب را بنویسم،شما آن را بخوانید و روزگار بگذرد

هیچ کدام از موارد

همه موارد

این یکی برای این است که 12 گزینه داشته باشیم به همان دلیل که یک ساعت 60دقیقه است نه 59 دقیقه

ببخشید بخدا نمی خواستم طنز بنویسم نمی دانم چرا آخرش اینطوری شد. زندگی همین طوری است گاهی اولش با تراژدی شروع می شود آخرش طنز گاهی هم برعکس

ماه تلخ

2007-08-30T23:34:00.000-07:00

درباره ماه تلخ

ساخته رومان پولانسکی
با موسیقی زیبای ونجلیس
یک زوج جوان (نایجل و فیونا)که برای جشن هفتمین سالگرد ازدواج خود تصمیم دارند به هند سفر کنند و با این نیت سوار کشتی می شوند در طول سفر با زوجی دیگر آشنا می‌شوند: میمی زن اغواگر فرانسوی و شوهر آمریکایی فلج او اسکار که نویسنده‌ای شکست‌خورده است. در طول سفر نایجل داستان رابطهٔ اسکار با میمی را از زبان اسکار می شنود
ماه تلخ فیلمی نیست که بتوان به راحتی آن را توضیح داد هر کس به دید خود از آن برداشت می کند. فیلمی که ممکن است بین تین ایجرها و با هیجان مبادله شود درست مثل مالنا که تلاش یک زن تنها در اجتماع برای بقاء را نشان می دهد اما اغلب به جنبه های اروتیک فیلم بیشتر توجه می شود

تعمق و جستجو در لایه های زیرین انسان ها

عشق در برابر غریزه

پولانسکی برای عریان نشان دادن واقعیت ها گاه تا مرز جنون پیش رفته است تا آنجا که تفکر سادیسمی و مازوخیسمی گاه بر روند داستان حاکم می شود

عنوان فیلم ماه تلخ- در مقابل ماه عسل – در واقع اشاره ای دارد بر آنچه پس از عشق پرشور اولیه می می و اسکار اتفاق می افتد می می که اسکار را برای خود و اسیر خود می خواهد و اسکار که در پی هوسرانی های خود می باشد و در عین حال از تحقیر می می لذت می برد. و این آغاز ماه تلخ است ماهی واقعاً تلخ با این همه واکنش های می می واکنش های انفعالی به تحقیر های زجر آور اسکار است

از یک دیدگاه شاید اسکار مقصر اصلی تمام این حوادث است

تصور کنید که اسکار سرمستی نمی کرد و می می را می دید و به او و عشق او توجه می کرد چه پیش می آمد؟شاید مثل هزاران زوج خوشبخت دیگر به زندگی ادامه می دادند

می می چیز زیادی از زندگی نمی خواست آرامش در کنار کسی که تکیه گاهش باشد

اینکه کارگردان نایجل و فیونا-زوجی را که هفت سال با یکدیگر عاشقانه زندگی کرده اند- وارد داستان می کند و در مقابل اسکار و می می قرار می دهد شاید می خواهد نشان دهد که چقدر ساده ممکن است ماه تلخ برای هر زوجی آغاز شود

اگر این فیلم را دیدید البته صحنه های زیادی برای تعمق درون فیلم هست اما به دو صحنه شیر خوردن می می و واکنش اسکار در دو حالت توجه کنید. دو روایت متفاوت از یک چیز کوچک و ساده در دو حالت:ماه عسل و ماه تلخ

ماه تلخ واقعاً تلخ است تلخ برای آنکه جنبه های رذیلانه درون ما انسان ها را نشان می دهد. اینکه انسان ها وقتی در حالت برتری هستند کسی را به رسمیت نمی شناسند مغرور هستند بسیار بیشتر از حد و حق خود می خواهند اما وقتی که در حالت ضعف قرار گرفتند دوباره خوب و منطقی می شوند دوباره همان انسان دوست داشتنی سابق می شوند

ماه تلخ بیانگر ظرفیت های روحی و اخلاقی انسان ها در حالت های سرمستی و سرشکستگی است اینکه انسان چقدر در برابر تمایلات حقیر است و زمانی پی به این حقارت می برد که فرصت جبران ندارد

آنتی تز

ماه تلخ-ماه عسل

همیشه زندگی با ماه عسل شروع می شود و کسی به ماه تلخ و چگونگی آغازآن توجه ندارد ماه تلخ درست از زمانی شروع می شود که جنبه های رمانتیک و هیجان های اولیه زندگی پایان می یابد. این ماه برای تمام زوج هایی که به زندگی دیدی رویایی دارند و زندگی را اینگونه آغاز می کنند بلاخره شروع می شود -دیر یا زود - مگر آنکه بتوانند تعادلی بین واقعیت و رویا ایجاد کنند اینکه یکدیگر را ببینند اینکه بپذیرند زندگی یک بازی کودکانه است نه کمتر نه بیشتر

چاچا

2007-08-24T03:14:00.000-07:00

نامش داوود بود اما چاچا صدایش می کردیم این را البته خودش از ما می خواست فکر می کنم که این کلمه در زبان اردو یعنی بابا
ملیت پاکستانی داشت . با چهره ای خاص .تقریباً یک روز در میان به بقعه می آمد و به ما هم سر می زد. و آبنبات به ما تعارف می کرد. ما هم به او سیگار تعارف می کردیم .اگر دست چپ را برای گرفتن آبنبات دراز می کردیم ناراحت می شد و با کلمات پاکستانی-فارسی اعتراض می کرد چپ نه ....... کارگر بندر بود و با وجود سن بالایی که داشت هنوز کار می کرد. خانواده اش در پاکستان زندگی می کردند و خودش تنها در چابهار کار می کرد و هر چند وقت یک بار به پاکستان می رفت. بیشتر از این از او نمی دانستیم. فارسی را نمیتوانست درست حرف بزند و بیشتر با اشاره با هم حرف میزدیم و بعضی کلمات مشترک فارسی و اردو
ما در یک بقعه در چابهار کار می کردیم. کار ما باز سازی تزیینات و نقاشی های آسیب دیده بقعه بود. جایی که مورد احترام شیعیان و سنی ها بود بقعه غلام رسول.

غلام رسول فردی هندی بوده که سالها پیش در چابهار اقامت می کند و سپس تصمیم به ازدواج می گیرد و..... درست در شب ازدواجش فوت کرده بود. عجب شانسی بگذریم

...... داشتم از چاچا می گفتم
بیشتر به هم نگاه میکردیم و لبخند می زدیم. شکل جدیدی از ارتباط که برایمان تازگی داشت و زیبا بود. نیازی هم نبود با هم حرف بزنیم. چه می خواستیم بگوییم؟ همین طوری بهتر بود حالا که زبان مهمترین عامل سوءتفاهم است چه بهتر دوستیمان پایدارتر و زیباتر
چیز دیگری از هم نمی خواستیم بی شک مبانی فکری زندگی هایمان تفاوت داشت و اگر میتوانستیم با هم حرف بزنیم با هم کنار نمی آمدیم. حتماً یکی می خواست ایده آل هایش را بر دیگری تحمیل کند
اگر بین سر زدن هایش فاصله می افتاد نگران می شدیم
اما بلاخره می آمد خندان و با روحیه
توی زندگی چیزی نداشت و ظاهراً هم چیزی نمی خواست همیشه راضی و خندان بود هر کسی را می دید با کلمات اردو و اشاره به ما می فهماند که این آدم خوبی است
هر روز یک ساعت پیش ما می نشست و لبخند می زد و روحیه و شادی تقسیم می کرد بعد هم می رفت. موقع خداحافظی دستش را به شکل خاصی بالا می گرفت و می رفت.
آن اوایل نمی دیدیمش. یعنی می دیدیمش اما برایمان جالب توجه نبود. اما کم کم به حضورش به احوال پرسی کردن هایش به آبنبات تعارف کردن هایش و به گرمی حضورش عادت کردیم.
همین... کل اطلاعات ما از چاچا همین بود. گاهی وقتی نگاهش می کردم درباره اش تفکراتش خانواده و بچه هایش نحوه زندگی اش آرمان هایش و... حدس می زدم. حدس میزدم که در جوانی چطور آدمی بوده است. بچه هایش چه شکلی هستند اما آرمان هایش چه؟ نگرشش به زندگی؟ خیلی سخت بود چاچا فقط به یک لبخند مهرآمیز خوشحال می شد شاید هم وقتی من هم به این سن رسیدم –اگر رسیدم- همینطور بشوم.
چاچا از آن دسته از آدم هاست که به چشم نمی آیند به دنیا می آیند زندگی می کنند و می روند. بدون آنکه آدم مهمی –از نظر ما- بشوند سال ها کار می کنند و زحمت می کشند کار کردن و زحمت کشیدن جزیی از شخصیت آنهاست. ممکن است بعضی از اخلاقیاتشان خوشایند ما نباشد. مثل ما فرصت تحصیل کردن نداشته اند اما با این حال به زندگی بهتر از ما نگاه می کنند . همه چیز را ساده می بینند. شاید دید آنها درست تر از ما باشد. صبح به سر کار می روند و شب خسته بر می گردند. به مهمانی و جشن نمی روند اگر هم بروند توی چشم نیستند. همین
راستی از دید صحیح چاچا چه جور آدمی است؟

عادات زنگار گرفته

2007-08-09T01:30:00.000-07:00

تابو tabu
تابو لغتی است که از زبان تونگا –یکی از زبان های پلی نزی- آمده و به طور کلی به آن دسته از رفتارها، عادات، و آیین هایی گفته می شود که انجام یا حتا تفکر درباره آنها ممنوع است
بسیاری از عادات و رفتارهای اجتماعی برای ما به صورت تابو درآمده اند. یعنی بدون آنکه خود متوجه شویم از انجام آنها خودداری می کنیم. تابو منطقه ای ممنوعه در ذهن بسیاری از انسان هاست که باعث می شود یک فرد بساری از قواعد و آیین ها را بدون دلیل و بی هیچ منطقی بپذیرد.
در جامعه امروز چیزهای بسیاری برای ما تابو شده اند یعنی آنها را بدون هیچ تفکر و منطقی پذیرفته ایم که از آن جمله اند: آیین ها و باورها، اخلاق، دین، عادات و رفتارها و.....
بنابر این در انجام یا پرهیز از آنها هیچ خوبی یا بدی برای ما متصور نیست چون بدون تفکر مبادرت به انجام یا پرهیز از آنان مینماییم.
ما از پدر و مادر و معلم خود می آموزیم که چه کارهایی را باید انجام بدهیم و کدام کارها را نباید انجام دهیم. اما کمتر می آموزیم که چرا باید کاری را انجام بدهیم یا ندهیم.

سوال: چرا در فلان مراسم فلان کار را انجام می دهیم؟
پاسخ: چون این یک رسم قدیمی است.
می بینید؟
پاسخ قانع کننده نیست اما ما می پذیریم چون جمله این یک رسم و آیین قدیمی است برای ما به این معناست که باید بدون دلیل و منطق پاسخ را بپذیریم و می پذیریم.
به نحوه پوشش آدم ها در شهرها ، کشورها و فرهنگ های مختلف دقت کنید
در فلان کشور یک آدم متشخص حتماً باید کت و شلوار و کروات بر تن داشته باشد و در کشور ما باید حتماً یک لباس با رنگی خنثی و تیره مثلاً خاکستری یا طوسی
کدام یک درست است؟
پذیرش همه تابوها برای ما شاید باعث شود که در زندگی با مشکلات کمتری متوجه شویم. اما یادمان باشد که آیندگان بر بسیاری از اعمال و رفتار های ما با دیده تعجب می نگرند و می خندند. رسم زنده به گور کردن دختران در میان اعراب بدوی –اگر واقعیت داشته باشد- تابویی است که از سوی آنان پذیرفته شده بود. بدون تفکر چون یک رسم و آیین بود.
بسیاری از قواعد امروزین نیز چنین هستند. اگرچه که ما به آنان احترام می گذاریم. رسوم و جانبداری های قومی و قبیله ای به تدریج کنار گذاشته شده اند . در سالیان آینده ملیت نیز چنین می شود و همه فرزندان یک دنیا خواهیم شد.
بعضی از تابوها نیز کاملاً شخصی هستند....

........
خوب است که گاهی به دلیل و منطق بعضی از کارها، رفتارها ، آیین ها و عادات فکر کنیم
نیازی به طغیان از قواعد نیست)اگر چه که گاهی اوقات باید با ملایمت از بعضی قواعد سر باز زد)
اگرچه که سرباز زدن از قواعد و تابوهای غلط ممکن است برای ما هزینه بر باشد
اما با این همه
یکنواختی راه خوشبختی نیست
گاهی اوقات باید جور دیگری زیست

زندگی آسان

2007-07-28T14:40:00.000-07:00

چه کسی می داند که راه درست در زندگی کدام است؟
هر کسی چنین ادعایی کرد بدانید که با آدمی روبه رو هستید که فقط اعتماد به نفس بیشتری از من و شما دارد
و دوست دارد که ایده ال های خودش را به عنوان راه درست و برتر به من و شما تحمیل کند. فقط همین
اگر واقعاً پاسخی قطعی برای پرسش ها و ابهام های من و شما بود باید تا حالا آن را می فهمیدیم.
واقعیت آن است که واقعیت در اختیار هیچ کس نیست
آب در 100 درجه می جوشد و هیچ کس بر سر آن با شما بحث نمی کند میدانید چرا؟ چون یک واقعیت عینی است. واقعیت می تواند ذهنی هم باشد. مثل وجود جریان الکتریسیته در یک کابل برق
واقعیتی ذهنی که اگر در وجود آن شک دارید می توانید آن را به صورت عینی هم ببینید و تجربه کنید
اما از بحث خودمان دور نیافتیم. در زندگی بسیاری چیزها هستند که برای آنها پاسخ قطعی وجود ندارد.چه اگر پاسخی قطعی وجود داشت بر سر آنها این همه ابهام و اختلاف نظر وجود نمی داشت
اگر چه که بسیاری از افراد که خود را متولی قیم یا بزرگتر می دانند سعی میکنند که قواعد خود را به عنوان راه درست و رستگاری به دیگران تحمیل کنند اما تغییر پیوسته و پیاپی این قواعد و گاه نقض آنها توسط همین افراد و یا مدعیان جدیدتر و تازه به دوران رسیده گواه این واقعیت است که کسی پاسخ دقیقی برای ما ندارد
بسیاری از قواعد نسبی هستند نه مطلق
بخش زیادی از قواعد و ارزش ها به مرور زمان تغییر یافته اند حال آنکه عده ای حاضر بودند بر سر آرمان های خود که وابسته به این ارزش ها بود جان بدهند و چنین نیز کردند
اما .....
به 10 سال قبل نگاه کنید.....
بسیاری از قواعد و اصول در زندگی ما تغییر کرده اند به این دلیل که بسیاری از چیزها نسبی بوده اند و با گذشت زمان، با تغییر شرایط و یا حتا با تغییر حالات و یا رشد ما آنان نیز رشد کرده اند. چیزهایی را که تا دیروز بر سر آن با دیگران بحث و جدل می کردیم امروزفقط با سکوت نظاره می کنیم
شاید تا 10 سال آینده بسیاری دیگر از قواعد و اصول و ارزش هایمان نیز محو شده و رنگ ببازد و یا نگاهمان به مسایل طور دیگری بشود.
آیا برای این سرگردانی و ابهام پاسخی وجود دارد؟
نمی دانم از هیچ چیز مطمئن نیستم
شاید زندگی آسان بهترین پاسخ باشد
فقط یادتان باشد که زندگی آسان به معنای بی بندوباری نیست.
زندگی آسان یعنی آنکه قبول کنی که باید زندگی را سخت نگیری، با ناملایمات آن راحت تر برخورد کنی و با شادی های آن شاد باشی
یعنی آنکه بدانی در زندگی زیاد فرصت نداری که بخواهی آن را به جدل های بیهوده با دیگران بپردازی
یعنی آنکه قبول کنی که تو ماموریتی برای اصلاح بشریت نداری!
زندگی آسان زندگی آسان است
نظر شما چیست؟ کامنت بگذارید

تنهایی

2007-07-28T13:42:00.000-07:00

بیشتر وقت ها تنهایی بهترین گزینه هست

سخت است اما فقط خودت هستی و خودت و بی نیاز از دیگران
.............

تلاش برای شکست؟

2007-07-01T06:20:00.000-07:00

دوست دارم بعضی از چیزهایی را که در زندگی خود تجربه کرده ام بیان کنم
احتمالاً این ها برای شما غیر واقعی ، خیالپردازانه و .... خواهد بود. اما باور کنید که واقعی است
و یادآوری میکنم که این ها درس اخلاق نیست فقط روایتی از یک تجربه و از دیدگاهی دیگر است

فقط همیـن

وقتی در زندگی و در راه رسیدن به چیزی شکست می خوریم یعنی آنکه چیز بهتری انتظار ما را می کشد. من این را در زندگی بارها و بارها تجربه و درک کرده ام اگر چه که در آن لحظه از شکست خود غمناک بوده ام .امابعد از چند تجربه میدانستم که ساعات اندوه بلاخره سپری خواهد شد و آن چیز بهتر سرانجام از راه خواهد رسید. آن چیز بهتر در بیشتر موارد برای من اتفاق افتاده است اما همیشه یک اشکال کوچک وجود داشته است:
سپری کردن لحظات تلخ که گاه طولانی بوده است و احساسی که آسیب دیده و ترمیم ناپذیر

درخت بخشنده

2007-06-21T10:19:00.000-07:00

این داستان شل سیلور استاین را خوانده اید؟
به نظرم خیلی لطیف و با احساس هست
درختی که همه چیزش را تقدیم می کند و همیشه خوشحال است.
شخصیتی شبیه به درخت میتواند در زندگی همه ما وجود داشته باشد. بیشتر به شکل پدر یا مادر. دیگران مثلاً همسر کمتر می توانند این طور باشند. اما اگر این طور باشند چه زندگی رویایی میشود. نمی شود؟
من این جمله را که به صورت ترجیع بند و در طول داستان مرتب تکرار می شود خیلی دوست دارم:
و درخت خوشحال بود.....
خوشحال هستم که هنوز کسانی هستند مثل سیلوراستاین که چنین متن هایی می نویسند. هر وقت که این داستان را می خوانم یا چیزی مشابه آن، در روحیه و رفتارم تاثیر می گذارد. و می فهمم که چقدر زندگی می تواند ساده ، دوست داشتنی و بی کینه باشد. می فهمم که خوشبختی خیلی دست یافتنی تر از آنی هست که دنبال آن هستم. راستی چرا؟؟؟؟

و درخت خوشحال بود.....

روزی روزگاری درختی بود...
و او پسر کوچولویی را دوست می داشت.
پسرک هر روز می آمد.
برگهایش را جمع می کرد.
از آنها تاج می ساخت و شاه جنگل می شد.
از تنه اش بالا می رفت
از شاخه هایش آویزان می شد و تاب می خورد
و سیب می خورد.
با هم قایم باشک بازی می کردند.
پسرک هر وقت خسته می شد زیر سایه ی درخت می خوابید.
او درخت را دوست می داشت....
خیلی زیاد!
و درخت خوشحال بود.
اما زمان می گذشت
پسرک بزرگ می شد
و درخت، اغلب تنها بود.
تا یک روز پسرک نزد درخت آمد
درخت گفت : "بیا پسر، از تنه ام بالا بیا و با شاخه هایم تاب بخور ، سیب بخور و در سایه ام باز ی کن و خوشحال باش!"
پسرک گفت :"من دیگر بزرگ شده ام .
بالا رفتن و بازی کردن کار من نیست.
می خواهم چیزی بخرم و سرگرمی داشته باشم .
من به پول احتیاج دارم.
می توانی کمی پول به من بدهی؟"
درخت گفت:"متأسفم، من پولی ندارم .
من تنها برگ و سیب دارم.
سیبهایم را به شهر ببر و بفروش.
آن وقت ول خواهی داشت و خوشحال خواهی شد.
پسرک از درخت بالا رفت
سیبها را چید
و برداشت و رفت.
و درخت خوشحال بود.
اما پسرک دیگر تا مدتها بازنگشت…
و درخت غمگین بود.

تا یک روز
پسرک برگشت،
ودرخت از شادی تکان خورد
و گفت:" بیا پسر، از تنهام بالا بیا
با شاخههایم تاب بخور و خوشحال باش."
پسرک گفت:"آنقدر گرفتارم
که فرصت بالا رفتن از درخت را ندارم،
زن و بچه میخواهم
و به خانه احتیاج دارم.
میتوانی به من خانه بدهی؟"
درخت گفت:"من خانهای ندارم،
خانهی من جنگل است،
ولی تو میتوانی شاخههایم را بیری و
برای خود خانه بسازی
و خوشحال باشی."
آن وقت پسرک شاخههایش را برید
و برد
تا برای خودش خانهای بسازد.
و درخت خوشحال بود.

اما پسرک دیگر تا مدتها بازنگشت
و وقتی برگشت، درخت چنان خوشحال شد
که زبانش بند آمد.
با این حال به زحمت و زمزمه کنان گفت:
"بیا پسر ، بیا و بازی کن."
پسرک گفت:"
دیگر آنقدر پیر و افسرده شدهام
که نمیتوانم بازی کنم.
قایقی میخواهم
که مرا از اینجا
به جایی دور ببرد.
میتوانی قایقی به من بدهی؟"
درخت گفت:" تنهام را قطع کن و برای خود قایقی بساز،
آن وقت میتوانی با قایقت از اینجا دور شوی…
و خوشحال باشی."
پسر تنهی درخت را قطع کرد،
قایقی ساخت
و سوار بر آن از آنجا دور شد.
و درخت خوشحال بود
اما نه به راستی!

پس از زمانی دراز
پسرک بار دیگر بازگشت
درخت گفت:"پسر، متأسفم!
متأسفم که چیزی ندارم به تو بدهم…
دیگر سیبی برایم ماندهاست ."
پسرک گفت:"دندانهای من دیگر به درد سیب خوردن نمیخورد."
درخت گفت:"شاخهای ندارم که با آن تاب بخوری…"
پسرک گفت :"آنقدر پیر شدهام
که نمیتوانم با شاخههایت تاب بخورم."
درخت گفت:"دیگر تنهای ندارم
که از آن بالا بروی…"
پسرک گفت :"آنفدر خستهام
که نمیتوانم بالا بروم."
درخت آهی کشید و گفت:"افسوس! ای کاش میتوانستم
چیزی به تو بدهم…
اما چیزی برایم نماندهاست.
من حالا
یک کندهی پیرم و بس.
متأسفم…"
پسرک گفت:"
من دیگر به چیز زیادی احتیاج ندارم ،
بسیار خستهام.
فقط جایی برای نشستن میخواهم.همین."
درخت گفت:"بسیار خوب!"
و تا آنجا که میتوانست خود را بالا کشید.
"بسیار خوب!
یک کندهی پیر
به درد نشستن و آسودن که میخورد.
بیا پسر، بیا بنشین.
بنشین و استراحت کن."
پسرک چنان کرد .
و درخت خوشحال بود!

2007-06-05T18:54:00.000-07:00

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست
امتحان ریشه هاست

ریشه هم هرگز اسیر باد نیست

زندگی چون پیچکی ست که انتهایش می رسد پیش خدا

.......

اندكي سايه

2007-05-01T02:24:00.000-07:00

درباره اندكي سايه نوشته احمد بيگدلي
رمان اندكي سايه امسال جايزه بهترين رمان سال را از سوي وزارت فرهنگ و ارشاد دريافت نمود.
خوب مبارك است! اما در ادامه بحث هاي زيادي پيرامون اين كتاب و ميزان استحقاق و شايستگي اش براي دريافت اين جايزه پيش آمد. برخي بر اين عقيده بودند كه كتاب هاي شايسته ترديگري نيز بودند؛ كه به مراتب از استحقاق بيشتري براي دريافت جايزه برخوردار بودند. نظر ديگر اين بود كه هيچ كدام از رمان هاي چاپ شده در سال گذشته از كيفيت و جذابيتي چنداني برخودار نبودند. با اين همه آنچه كه بحث برانگيز شد هيچ يك از اين موارد نبود؛ بلكه تعيين ملاك ها و معيارهاي ارزشيابي بود كه مناقشه برانگيز شد. احمد بيگدلي برنده جايزه رمان سال در يكي از مصاحبه هايش در اين باره گفته: "همان زمان كه كتاب من جزو چهار نامزد نهايي اين جايزه اعلام شد، تلويزيون مصاحبه اي از آقاي صفار هرندي پخش كرد. در اين مصاحبه وقتي آقاي صفار هرندي از ويژگيهاي كتاب موردنظرش مي گفت، احساس كردم اين ويژگيها به كتاب «اندكي سايه» نزديك است. آن ويژگي هم مسأله اخلاقي بودن كتاب بود. مسأله اي كه من در نوشته هايم به آن اهميت مي دهم." (روزنامه قدس 26/11/85). نكته اساسي در همين جا هست. ظاهراً تلقي و دريافت برخي ها براي ويژگي هاي يك رمان خوب ؛ از معيارهاي كه يك معلم در يك كلاس براي انشاي دانش آموزان تعيين مي كند نيز پايين تر است. البته منكر ارزش هاي اين كتاب نبوده و نيستم اما به نظر مي رسد كه بيان تنها چنين معيار هايي براي ارزيابي رمان ها اندكي –فقط البته اندكي- ساده انگاري است. چون يك داستان علاوه بر معيار هاي گفته شده بايد از جذابيت هاي ديگري نيز برخوردار باشد. تا ذهن خواننده را با خود درگير كند. به نحوي كه پس از پايان خواندن كتاب آن را بلافاصله فراموش نكند. بعضي ازرمان ها و داستان ها جريان ساز هستند؛ برخي يك ايده و انديشه خاص را مطرح و در ذهن خوانندگان چالش ايجاد مي كنند. دسته اي مفاهيم و قواعد يك جامعه را زير ذره بين برده و خواننده را درگير مسايلي ميكنند كه در جامعه وجود دارد اما اغلب به آن بي توجه هستند. بعضي داستان ها مشكلات زمان حال را در قالب يك داستان (معاصر ؛ تاريخي ؛ تخيلي) بيان و بررسي مي كنند و.... مي توان فرم هاي بسيار ديگري را مطرح نمود. اما اغلب آنها در قالب يك داستان جذاب (ساده ؛ پيچيده) طرح مي شوند. شخصيت هاي يك داستان درس اخلاق به خوانندگان نمي دهند و اگر اين كار را بكنند از جذابيت و كشش داستان كم مي شود.. ممكن است يك رمان ساده تر از اين ها يك اتوبيوگرافي ساده باشد اما از دل بر آمده باشد. و..... هزاران اماي ديگر. اندكي سايه واجد هيچ كدام از اين ويژگي ها نيست. حتي داستاني نيست كه خواننده را به ادامه خواندن جذب نمايد. مشخص نيست بازگشت هاي بي دليل و مكرر نويسنده به زمان حال براي چيست و چرا مرتب تكرار مي كند نام ها و نشانه ها؟ يك ژست روشنفكري؟ يا چيز ديگر. بيگدلي از يك سري خاطرات و وقايع كم اهميت تاريخي براي داستان خود استفاده نموده است. اما با اين همه براي جستجوي درباره اتفاقات و رويداد ها كمترين تلاشي نكرده است.( اين را به خوبي ميدانم چون شخصيت اصلي داستان هادي پدر بزرگ من است و بيگدلي فقط يك بار براي تحقيق درباره هادي نزد يكي از دختران هادي آمد و مابقي مطالب داستان را با ادا هاي روشنفكري ادامه داد. اشتباه نشود منظور اين نيست كه بايد تمام مطالب درباره هادي مي بود يا شخصيت او را بهتر بيان ميكرد. نه ابداً اتفاقاً از اين نظر بيگدلي شخصيت ها را خاكستري –نه خوب نه بد كاملاً معمولي و زميني- بيان نموده است و كار او از اين نظر در خور تحسين است.) با اين همه به نظر مي رسد بيگدلي خواسته كه كمبود مواد خام اوليه داستان خود را- يعني بي اطلاعي از رويداد ها و آشنايي با فرهنگ و مشخصات زمان داستان- با پرگويي و حاشيه هاي بي ربط از زمان حال، پر نمايد. شايد بهتر بود كه بيگدلي از اتفاقات و وقايع و مواد خام اندكي كه جمع آوري كرده بود. در يك داستان امروزي استفاده ميكرد. اما در چنين حالتي كه در روايت كنوني داستان وجود دارد رمان او نه يك روايت و داستان تاريخي است و نه يك داستان زمان حال. نه بيوگرافي است و نه چيز ديگر. رمان او تنها بيان يك سري مطالب پراكنده و بي ربطي است كه در لحظه به ذهن يك فرد مي رسد. چيزهايي كه به ذهن من و شما و ديگران هم ميرسد. آيا نوشتن هرچه كه در لحظه به ذهن من و شما مي رسد؛ در قالب يك رمان جذابيت دارد؟ مسلماًً خير مگر آنكه در صافي ذهن ويرايش شود. كمي از نكات كم اهميت آن كم شود و بخش هايي از آن پر رنگ شود. تا تمركز بر نكته و مطالبي باشد كه اهميت آنها –از نظر نويسنده – بيشتر است؛ تا اندكي جذابيت داشته باشد . تا از پرگویی پرهیز شود ؛ تا ....در غير اين صورت رمان فقط سايه اندكي از يك رمان خوب خواهد داشت

اندكي سايه يا سايه اي اندك از يك داستان

با اين همه به بيگدلي خسته نباشيد مي گويم حداقل به خاطر آنكه ياد و خاطره عزيز ما را زنده نگه داشته است.

درباره water art

2007-04-22T06:21:00.000-07:00

برای جلوگیری از سنگین شدن حجم صفحات مطالب مرتبط با واتر آرت در صفحه دیگری نوشته شده که لینک آن را در بالا و پایین می بینید. با کلیک نمودن روی هر کدام صفحه باز می شود.

http://nady-farhang.blogspot.com/

شما كه غريبه نيستيد

2007-04-16T02:02:00.000-07:00

شما كه غريبه نيستيد
هوشو؛ بي پروا خودش را براي ما شرح مي دهد.
درباره كتاب هوشنگ مرادي كرماني
نوشتن از گذشته ها به عنوان روايت يا ، اتوبيوگرافي روشي معمول در نوشتن است و بسياري از نويسندگان از اين روش براي بيان داستان خود استفاده مي كنند. پيش فرض اين است كه هر نويسنده اي مي تواند يك داستان بزرگ در طول زندگي اش بنويسد و قهرمان آن داستان خودش باشد. اين نكته اي است كه با كمي تامل در آثار برخي نويسندگان مي بينيم. مارسل پروست ، آندره ژيد ، سامرست موام و ميلان كوندرا از جمله اين نويسندگان هستند. برخي مثل سامرست موام اين روايت را يك بار و در يك داستان مي نويسند(ماه و شش پشيز) و برخي مثل ميلان كوندرا از بخش هاي مختلف زندگي خود به صورت بريده بريده در داستان هايشان استفاده مي كنند. ميلان كوندرا درباره شخصيت هاي درون كتاب" بار هستي"(عنوان اصلي: سبكي تحمل ناپذير هستي) ميگويد:" همه آدم هاي داستان خود من هستند؛ با اين تفاوت كه من تا مرز انجام بسياري از كارها پيش رفته ام اما انجام نداده ام. شخصيت هاي داستانم البته اين مرز را گذرانده اند و در واقع همان واكنش ها و اعمالي را انجام داده اند كه اگر خودم بودم انجام مي دادم". هوشنگ مرادي نيز در نگارش داستان هايش كم و بيش از اين روش استفاده مي كند و "مجيد" قصه هاي مجيد در واقع همان "هوشوي" شما كه غريبه نيستيد ؛ در قالب هاي شخصيتي مختلف است.
شما كه غريبه نيستيد فقط روايت بخشي از زندگي مرادي كرماني – از سنين كودكي تا جواني- است. مرادي كرماني در گفتگويي علت اين مسئله را شرح مي دهد: آدم هاي كه بعد از اين مرحله در زندگي من هستند همه زنده هستند و احتمالاً از روايت من درباره خودشان ناراحت خواهند شد.
هوشنگ مرادي در اين اثر از سختي ها ، مرارت ها و مشكلات زمان خود مي گويد. بدون غلطيدن به جنبه هاي نوستالوژيك و بيان حسرت از گذشته. و اين نكته مثبت كار اوست. بيشتر ما گاه آنچنان از گذشته ياد مي كنيم كه گويي در گذشته همه چيز عالي بود و الان همه آن ها را از دست داده ايم. اما واقيت آنست كه هيچ كدام از ما حاضر نيستيم در عمل و واقعيت(اگر امكان پذير باشد) به گذشته باز گرديم و در آن شرايط زندگي كنيم. مرادي كرماني در اين كتاب از "هوشو" مي گويد:بازيگوشي ها ، شيطنت ها، وچيزهايي كه بيانش براي هر كس آسان نيست: هوشو؛ بدون پروا خودش را براي ما شرح مي دهد. از پدرش ، از عموي فرهيخته اي كه در آن زمان و مكان الگويي مي شود براي هوشو و... مجموعه اتفاقاتي كه در نهايت و پازل وار باعث مي شود هوشنگ مرادي نويسنده از دل آن حوادث بيرون بيايد. اين كتاب واقعاً خواندني است براي آنكه بدون ادا و اصول داستان ساده اي را تعريف مي كند كه باعث همذات پنداري خواننده مي شود يك اتوبيوگرافي كه قهرمان داستان آن مي تواند هر يك از ما باشيم..
آدم هاي درون داستان همه شباهت به آدم هاي اطراف ما دارند. آدم هايي كه آنها را هر روزه مي بينيم و درك مي كنيم. اما وقتي در رويا هستيم آدم ها رو طور ديگري مي بينيم. با ماسك و نقابي بر چهره آنگونه كه دوست داريم ؛ نه آنگونه كه در واقعيت هست. چهره هاي درون داستان همه آشنا هستند؛ و بيانگر بخشي از فرهنگ ما، چه بخواهيم و چه نخواهيم." هوشو" فقط روايت كرده است. "هوشو" در مصاحبه اي با همشهري جوان مي گويد كه چقدر از خود نوشتن و واقعيت را نوشتن سخت است. از بخش هايي مي گويد كه پس از نوشتن و تايپ و حروف چيني از بيان آنها پشيمان شد و خواست كه آنها را از متن حذف كند و با اعتراض حروف چين رو به رو شده كه:" من اين بخش ها را خيلي دوست داشتم چرا حذف مي كنيد؟" و البته "هوشو" حذف مي كند. چون مثل من و شما دوست ندارد كه همه راز هاي خود را بگويد. ما آدم هاي سطحي نگري هستيم و درباره ديگران با چيز هاي كوچك و در اصل بي اهميت قضاوت هاي غلط مي كنيم. اينطور نيست؟

هنريك ايبسن

2007-02-17T13:41:00.000-08:00

درباره هنریک ایبسن (۲۰ مارس، ۱۸۲۸ - ۲۳ مه، ۱۹۰۶) نویسنده و نمایشنامه‌نویس نروژی

هنریك ایبسن خالق ۲۶نمایشنامه ماندگار از جمله "دشمن مردم" ، "استاد معمار" ، "خانه عروسک" ، "مرغابی وحشی" ، و.... می باشد. سبک نویسندگی ایبسن در ابتدای نویسندگی رئالیسم بوده که با تبعیت از قوانین کلاسیک نمایشنامه نویسی نیز همراه بوده است. داستان های او دارای بخش های معرفی شخصیت ها، طرح مشکلات، گره افکنی ، اوج گیری و گشایش گره ها همراه با پایانی اغلب غافلگیر کننده است. ایبسن در عین حالی که از قوانین کلاسک روایت داستان استفاده می کند، اما نوعی سمبولییسم و نمادگرایی نیز در داستان های او دیده می شود. قواعدی که قهرمانان داستان او زیر پا می گذارند؛ در واقع دغدغه های ذهنی خود اوست که سعی میکند آنها را در موقعیت های مختلف بسنجد و به معرض آزمون بگذارد. در" دشمن مردم"- مشهورترین اثرش- نشان می دهد که چگونه شرایط و نسبیت می تواند انسان ها را از یکدیگر جدا نماید. تمامی اتفاقات درون داستان های ایبسن برای خوانندگان طبیعی و قابل پذیرش است. او بیشتر زاویه های دید مختلف را نشان می دهد و خوانندگان را وادار به محک درونی مینماید . غافلگیری در پایان داستان هایش ، تلنگر و ضربه نهایی ای است که به خوانندگان وارد می کند تا حرف و مقصد نهایی خود را با تاثیرگذاری بیشتر بیان کند. نمایشنامه های ایبسن به لحاظ كثرت اجرا در كشورهای مختلف با آثار شكسپیر برابری می كند به طوری كه به گفته بنیاد ایبسن هر هفته ۱۳۰سالن تئاتر در سرتاسر دنیا یكی از نمایشنامه هایش را بر روی صحنه می برد. اغلب آثار ایبسن به فارسی ترجمه شده اند. در میان داستان های او" دشمن مردم "شهرت جهانی دارد. که در ایران و به توسط "اکبر زنجانپور" بر روی صحنه برده شده است. اگر دوست دارید نمایشنامه ای بخوانید که هم از خواندن آن لذت ببرید و هم وقت خود را هدر نداده باشید. یکی از نمایش نامه های ایبسن را بخوانید. معمولاً خواندن یک نمایش نامه زمان زیادی نمی برد شاید 2 ساعت.

خلاصه داستان" دشمن مردم " :

دکتر "توماس اشتوکمان" پزشکی است که در شهری که به خاطر آب های معدنی اش مشهور است؛ زندگی میکند. او مسئولیت نظارت بر حمام ها و چشمه های آب معدنی را عهده دار است که برادرش" پیتر اشتوکمان"، شهردار محل، برپا کرده است. و از این جهت زندگی آسوده ای دارد. اما ناگهان پی می برد که آب حمام ها آلوده است و سلامت مردم شهر و مسافران آن را تهدید می کند. می خواهد مردم را به وسیله ی روزنامه از این حقیقت آگاه سازد، ولی گردانندگان امور شهر با این توجیه که زندگی و حیات شهر بستگی به توریست هایی دارد، که به خاطر آب های معدنی به این شهر می آیند؛ او را با نیرنگ از این کار باز می دارند. دکتر اشتوکمان می کوشد که مردم شهر ، را از خطر آب های آلوده ی حمام ها آگاه نموده و حمام ها را تعطیل کند. ولی مردم با او مخالفت می کنند و او را که تا روز قبل مورد احترام بوده ؛ (دشمن ملت) می خوانند و چنان عرصه را بر او تنگ می گیرند که راهی جز جلای وطن ندارد. دشمن ملت تصمیم می گیرد مردم را با بدبختی هایشان رها کند و از شهر و دیار خویش برود. اما پس از واقعه ای بر آن می شود که در زادگاه خود بماند و به تنهایی مبارزه کند و......

2007-02-17T13:37:00.000-08:00

2007-02-17T13:34:00.000-08:00

تفتان، سیستان و بلوچستان، سردریا

butterfly effect اثر پروانه ای

2007-02-13T01:55:00.000-08:00

Butterfly Effect اثر پروانه ای
تاريخ انتشار : 23 ژانویه 2004

کارگردان : Eric Bress, J. Mackye Gruber

نويسنده : Eric Bress, J. Mackye Gruber

بازيگران : Ashton Kutcher, Amy Smart, Eric Stoltz, Elden

Henson, Ethan Suplee, Melora Walters

مدت 113 دقيقه

خلاصه فیلم : اوان تربورن ، یک جوان ۲۰ ساله است که از ۷ سالگی بهنگام مواجه شدن با فشارهای بالای عصبی دچار غش و بیهوشی می شده زیرا او و دوستان همسالش بارها از سوی یک فرد منحرف مورد سواستفاده جنسی قرار گرفته اند . یک دکتر روان پزشک به او توصیه می کند که خاطرات روزانه اش را بنویسد . او به این توصیه عمل می کند و یکروز در می یابد که با تمرکز روی این نوشته ها می تواند به زمان گذشته برگردد . او می کوشد تا در بازگشت به گذشته تغییراتی را در روند حوادث ایجاد کند تا شاید از این طریق وضعیت کنونی وی بهبود یابد برای مثال او می کوشد با تغییر در گذشته ، از مردن دوست دخترش جلوگیری نماید . اما هر بار در می یابد که برغم بوجود آوردن تغییراتی در روند حوادث ، حوادث و اتفاقات ناخواسته ديگري - خارج از اراده او - پيش مي آيد.....

اشاره
تئوري اثر پروانه اي: حركت و لرزش چيزي كوچك مثل بال يك پروانه ممكن است منجر به سلسله اتفاقاتي شود كه در نهايت توفاني عظيم ايجاد نمايد كه نيمي از دنيا را درنوردد.
درباره فيلم:

به ذهن كمتر كسي مي رسد كه بر اساس اين تئوري، چنين داستاني بنويسد. كارگردانان فيلم در جايي گفته اند كه نگارش داستان اين فيلم 7 سال طول كشيده است. داستان و اتفاقات درون فيلم غير منتظره هستند. اين فيلم را دقيقاً نمي توان در هيچ يك از ژانرهاي علمي،تخيلي، درام، فلسفي و... جاي داد. معمولاً قرار دادن پيام ها و ديدگاه هاي خاص فلسفي درون يك داستان از جذابيت هاي يك فيلم و داستان كم كرده و گاه به مرحله آزار دهنده اي مي رسد. اما در مورد اين فيلم چنين مسئله اي احساس نمي شود. اثر پروانه اي فيلمي خارج از ادا و اصول هاي مرسوم بوده و داراي سينمايي داستان گو مي باشد. فيلمي سر شار از ديالوگ و حوادث مرتبط كه تماشاگر را تا پايان با نگاهي كنجكاو به دنبال خود مي كشاند. فارغ از گنده گويي هايي كه امروزه در بعضي از فيلم هاي خارجي و وطني مرسوم است. هيچ ديدگاه خاصي را به تماشاگر تحميل نميكند و با جذابيت هاي خود تا پايان فيلم تماشاگر را به دنبال خود مي كشاند و در پايان او را وادار به تفكر مي كند.
روند و بستر داستان مي توانست بسيار شبيه به فيلم "بازگشت به آينده" باشد. اما سير و روند جدي حوادث مانع از غلتيدن داستان به فيلمي صرفاً سرگرم كننده مي شود.
ديدن اين فيلم صرف نظر از جنبه سرگرم كننده آن شايد باعث شود كه افق هاي كوچكي در ذهنمان باز شود كه اين افق ها درنهايت منجر به ايجاد توفاني ذهني در افكار ما شده و باعث درنورديدن و تحولات فكري بزرگتري شوند ؛ درست مانند عنوان فيلم!!. شايد تئوري اثر پروانه اي در جهان مادي كمتر مصداق عيني داشته باشد؛ اما در دنياي ذهني و فكري ما بسيار اثر گذار است. اين فيلم را ببينيد

2007-02-07T01:51:00.000-08:00

JOHN LENNON

اين ترانه جان لينن يكي از معروفترين آهنگ ها و آهنگ برگزيده قرن از سوي منتقدان مي باشد. اين ترانه از سوي اومانيست ها به عنوان مانيفست ارايه مي شود
ترانه از: جان لنن
Song Name:Imagine تصور کن

Imagine there's no heaven
تصور کن هیچ بهشتی وجود نداره
it's easy if u try
اگه سعی کنی آسونه
No hell blow us,above us only sky
هیچ جهنمی زیر پامون نیست،بالای سرمون فقط آسمونه
imagine all the people living for today...
تصور کن همه ی مردم برای امروز زندگی میکنن
Imagine there's no countries it isn't hard to do.
تصور کن هیچ کشوری وجود نداره،اگه سعی کنی سخت نیست
nothing to kill or die for.
هیچ چیزی نباشه که بُکشیش یا براش بمیری
no religion too.
هیچ مذهبی هم نباشه
Imagine all the people living life in pease...
تصور کن همه ی مردم در صلح زندگی میکنن
imagine no possesions,
تصور کن هیچ مالکیتی در کار نباشه
iwonder if you can,No
نمی دونم میتونی این کارو بکنی
need for grees or hunger,
هیچ احتیاجی برای طمع و یا گرسنگی نباشه
A brotherhood of man,
یک اجتماع برادرانه
Imagine all the people Sharing all the world...
تصور کن همه ی مردم دنیا رو با هم شریکن
You may say I'm a dreamer,
ممکنه تو بگی که من آدم رویایی هستم
but I'm not only one
ولی من تنها نیستم
I hope some day you'll join us,
امیدوارم که یه روز تو هم به ما ملحق بشی
And the world will be as one
و جهان آن روز یکی خواهد شد